Site icon ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΗΛΙΟΥΠΟΛΕΩΣ

ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΘΕΙΑΣ ΜΕΤΑΛΗΨΕΩΣ

Προσευχή

ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ  ΜΕΤΑΛΗΨΕΩΣ

1. ΕΙΣ ΤΟ ΑΠΟΔΕΙΠΝΟΝ (link)

2.  ΤΗ ΕΠΑΥΡΙΟΝ

3.  ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΘΕΙΑΝ ΜΕΤΑΛΗΨΙΝ

ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΘΕΙΑΣ ΜΕΤΑΛΗΨΕΩΣ

Ἡ ὅλη προετοιμασία γιὰ τὴ θεία Κοινωνία ὁλοκληρώνεται μὲ τὴν Ἀκολουθία τῆς θείας Μεταλήψεως, ἡ ὁποία ἀποτελεῖται ἀπὸ τρία μέρη· τὸν Κανόνα, ποὺ διαβάζεται τὴν παραμονὴ τῆς ἡμέρας κατὰ τὴν ὁποία θὰ κοινωνήσει ὁ πιστός· τὴν κυρίως Ἀκολουθία, μὲ τὶς εὐχές, ποὺ διαβάζεται τὸ πρωί, προτοῦ μεταβοῦμε στὴν ἐκκλησία γιὰ τὴ θεία Λειτουργία· καὶ ἀπὸ τὶς μικρὲς εὐχὲς ποὺ λέγει ὁ λειτουργὸς ἀμέσως πρὸ τῆς θείας Μεταλήψεως.

Κάθε φορά, λοιπόν, ποὺ πρόκειται νὰ μεταλάβουμε τὰ ἄχραντα Μυστήρια, μὲ εὐλάβεια μεγάλη καὶ πόθο ἱερό, μὲ συναίσθηση τῆς ἀνθρώπινης ἀδυναμίας μας ἀλλὰ καὶ ἐλπίδα στὸ ἔλεος καὶ τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ μας, ἀπὸ τὸ βράδυ νὰ διαβάζουμε μὲ προσοχὴ καὶ κατάνυξη πολλὴ τὴν Ἀκολουθία τῆς θείας Μεταλήψεως, γιὰ ν᾿ ἀκολουθήσει τὴν ἑπομένη ἡ συμμετοχή μας στὴ Λειτουργικὴ σύναξη καὶ τὴ θεία Μετάληψη τοῦ Σώματος καὶ τοῦ Αἵματος τοῦ Χριστοῦ μας, «εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καὶ εἰς ζωὴν αἰώνιον».

 

ΕΙΣ ΤΟ ΑΠΟΔΕΙΠΝΟΝ  (link)

Μέλλων προσελθεῖν τοῖς ἀχράντοις Μυστηρίοις, μετὰ τὴν ἀφ᾿ ἑσπέρας εἰθισμένην Ἀκολουθίαν τοῦ Ἀποδείπνου,

μετὰ τὸ τέλος τοῦ Πιστεύω, λέγε μετὰ κατανύξεως τὸν παρόντα Κανόνα, οὗ ἡ Ἀκροστιχὶς κατ᾿ Ἀλφάβητον.

(πρὸ ἑκάστου τροπαρίου ὅλων τῶν ᾠδῶν λέγομεν· «Δόξα Σοι ὁ Θεὸς ἡμῶν, δόξα Σοι», πλὴν τῶν Δόξα, καὶ νῦν)

ᾨδὴ α´. Ἦχος β´. Δεῦτε λαοί.

Άρτος ζωῆς, αἰωνιζούσης γενέσθω μοι, τὸ Σῶμά σου τὸ ἅγιον,

εὔσπλαγχνε         Κύριε,   καὶ τὸ τίμιον Αἷμα,          καὶ νόσων πολυτρόπων ἀλεξητήριον.

Δόξα.

Βεβηλωθεὶς        ἔργοις   ἀτόποις      ὁ     δείλαιος,       τοῦ         Σοῦ        ἀχράντου

Σώματος, καὶ Θείου Αἵματος, ἀνάξιος ὑπάρχω, Χριστὲ τῆς  μετουσίας, ἧς με ἀξίωσον.

Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.

Γῆ ἀγαθή, εὐλογημένη Θεόνυμφε, τὸν στάχυν ἡ βλαστήσασα τὸν  ἀγεώργητον,

καὶ  σωτήριον  κόσμῳ,  ἀξίωσόν  με Τοῦτον τρώγοντα σῴζεσθαι.

ᾨδὴ γ´. Ἐν πέτρᾳ με τῆς πίστεως.

Δακρύων μοι παράσχου               Χριστέ, ῥανίδας,       τὸν         ῥύπον   τῆς καρδίας       μου καθαιρούσας,

      ὡς ἂν     εὐσυνειδότως κεκαθαρμένος,  πίστει  προσέρχωμαι,

καὶ  φόβῳ  Δέσποτα,  ἐν τῇ μεταλήψει τῶν θείων Δώρων Σου.

Δόξα.

Εἰς ἄφεσιν γενέσθω μοι τῶν πταισμάτων, τὸ ἄχραντόν Σου Σῶμα καὶ θεῖον Αἷμα, εἰς Πνεύματος Ἁγίου τε κοινωνίαν,

καὶ εἰς          αἰώνιον                ζωήν      Φιλάνθρωπε,    καὶ         παθῶν  καὶ θλίψεων ἀλλοτρίωσιν.

Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.

Ζωῆς      τοῦ         Ἄρτου   τράπεζα               Παναγία,             τοῦ           ἄνωθεν  δι᾿ ἔλεον καταβάντος,

  καὶ       κόσμῳ  καινοτέραν        ζωὴν      διδόντος, κἀμὲ ἀξίωσον  νῦν  τὸν  ἀνάξιον,  μετὰ  φόβου  γεύσασθαι  Τούτου καὶ ζήσεσθαι.

ᾨδὴ δ´. Ἐλήλυθας ἐκ Παρθένου.

Ηθέλησας,          δι᾿           ἡμᾶς      σαρκωθεὶς          Πολυέλεε,           τυθῆναι               ὡς πρόβατον,

διὰ βροτῶν ἁμαρτήματα· ὅθεν ἱκετεύω Σε, καὶ  τὰ ἐμὰ ἐξαλεῖψαι πλημμελήματα.

Δόξα.

Θεράπευσον, τῆς ψυχῆς μου τὰ τραύματα Κύριε, καὶ ὅλον ἁγίασον,

καὶ  καταξίωσον  Δέσποτα,  ὅπως  κοινωνήσω Σου, τοῦ μυστικοῦ θείου Δείπνου ὁ ταλαίπωρος.

Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.

Ιλέωσαι, καὶ ἐμοὶ Τὸν ἐκ σπλάγχνων Σου Δέσποινα, καὶ τήρει με ἄῤῥυπον,

τὸν Σὸν ἱκέτην, καὶ ἄμεμπτον, ὅπως εἰσδεχόμενος, τὸν νοητὸν μαργαρίτην ἁγιάζωμαι.

ᾨδὴ ε´. Ὁ τοῦ φωτὸς χορηγός.

Καθὼς προέφης Χριστέ, γενέσθω δὴ τῷ εὐτελεῖ δούλῳ Σου·

καὶ ἐν ἐμοί, μεῖνον ὡς ὑπέσχου· ἰδοὺ γὰρ τὸ Σῶμα, τρώγω Σου τὸ θεῖον, καὶ πίνω τὸ Αἷμά Σου.

Δόξα.

Λόγε Θεοῦ καὶ Θεέ, ὁ ἄνθραξ γένοιτο τοῦ Σοῦ Σώματος,

εἰς φωτισμὸν τῷ ἐσκοτισμένῳ ἐμοί, καὶ καθαρισμόν,   τῆς  βεβηλωθείσης ψυχῆς μου τὸ Αἷμά Σου.

Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.

Μαρία Μήτηρ Θεοῦ, τῆς εὐωδίας τὸ σεπτὸν σκήνωμα, ταῖς Σαῖς

εὐχαῖς, σκεῦος ἐκλογῆς με ἀπέργασαι,     ὅπως     τῶν ἁγιασμάτων μετέχω τοῦ Τόκου Σου.

ᾨδὴ Ϛ´. Ἐν ἀβύσσῳ πταισμάτων.

Νοῦν, ψυχήν, καὶ καρδίαν ἁγίασον, Σῶτερ, καὶ τὸ σῶμά μου, καὶ    καταξίωσον,

ἀκατακρίτως    Δέσποτα,       τοῖς      φρικτοῖς  μυστηρίοις προσέρχεσθαι.

Δόξα.

Ξενωθείην παθῶν, καὶ τῆς χάριτος, σχοίην τε προσθήκην, ζωῆς τε    ἀσφάλειαν,

 διὰ τῆς μεταλήψεως,    τῶν  ἁγίων    Χριστὲ Μυστηρίων Σου.

Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.

Ο Θεοῦ Θεὸς      Λόγος   ὁ Ἅγιος,      ὅλον      με      ἁγίασον, νῦν προσερχόμενον,

τοῖς θείοις Μυστηρίοις Σου,       τῆς                Ἁγίας Μητρός Σου δεήσεσιν.

Κοντάκιον. Ἦχος β´. Τὰ ἄνω ζητῶν.

Τὸν Ἄρτον Χριστέ, λαβεῖν μὴ ὑπερίδῃς με, τὸ Σῶμα τὸ Σόν, καὶ τὸ θεῖον νῦν Αἷμά Σου·

τῶν ἀχράντων Δέσποτα, καὶ φρικτῶν Μυστηρίων Σου,

μετασχεῖν τῷ ἀθλίῳ, μὴ εἰς κρῖμά μοι    γένοιτο· γένοιτο δέ μοι εἰς ζωὴν αἰώνιον καὶ ἀθάνατον.

ᾨδὴ ζ´. Εἰκόνος χρυσῆς.

Πηγὴ ἀγαθῶν, ἡ μετάληψις Χριστὲ τῶν ἀθανάτων Σου, νῦν Μυστηρίων γενηθήτω μοι, φῶς καὶ ζωὴ

καὶ ἀπάθεια,  καὶ πρὸς ἀρετῆς θειοτέρας, προκοπὴν

καὶ ἐπίδοσιν, πρόξενος μόνε Ἀγαθέ, ὅπως δοξάζω Σε.

Δόξα.

Ρυσθείην             παθῶν, καὶ         ἐχθρῶν,               καὶ         ἀναγκῶν,

καὶ         πάσης θλίψεως,  τρόμῳ  καὶ  πόθῳ  προσιὼν  τανῦν,  μετ᾿  εὐλαβείας

Φιλάνθρωπε,    Σοῦ        τοῖς        ἀθανάτοις,

καὶ         θείοις    Μυστηρίοις,      καὶ ψάλλων Σοι· Εὐλογητὸς εἶ ὁ Θεός, ὁ τῶν Πατέρων ἡμῶν.

Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.

Σωτῆρα    Χριστόν,    ἡ      τεκοῦσα      ὑπὲρ      νοῦν,     Θεοχαρίτωτε,

ἐκδυσωπῶ Σε νῦν ὁ δοῦλός Σου, τὴν καθαρὰν ὁ ἀκάθαρτος. Μέλλοντά       με           νῦν         τοῖς        ἀχράντοις

               Μυστηρίοις      προσέρχεσθαι, κάθαρον ὅλον μολυσμοῦ, σαρκὸς καὶ πνεύματος.

ᾨδὴ η´. Τὸν ἐν καμίνῳ τοῦ πυρός.

Τῶν οὐρανίων καὶ φρικτῶν, καὶ ἁγίων Σου Χριστὲ νῦν Μυστη- ρίων,

καὶ τοῦ Θείου Σου Δείπνου καὶ μυστικοῦ, κοινωνὸν γενέσθαι κἀμὲ καταξίωσον, τὸν ἀπεγνωσμένον ὁ Θεὸς ὁ    Σωτήρ μου.

Εὐλογοῦμεν Πατέρα, Υἱόν, καὶ Ἅγιον Πνεῦμα, τὸν Κύριον.

Υπὸ τὴν Σὴν καταφυγών, εὐσπλαγχνίαν Ἀγαθέ, κράζω σοι φόβῳ· Ἐν ἐμοὶ μεῖνον Σῶτερ,

κἀγὼ ὡς ἔφης ἐν Σοί· ἰδοὺ γάρ θαῤῥῶν τῷ ἐλέει Σου, τρώγω Σου τὸ Σῶμα, καὶ πίνω Σου τὸ Αἷμα.

Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.

Φρίττω δεχόμενος τὸ πῦρ, μὴ φλεχθῶ ὡσεὶ κηρὸς καὶ ὡσεὶ χόρτος. Ὤ φρικτοῦ Μυστηρίου! ὢ εὐσπλαγχνίας Θεοῦ!

Πῶς θείου    Σώματος      καὶ         Αἵματος,      ὁ πηλὸς μετέχω,      καὶ ἀφθαρτοποιοῦμαι;

ᾨδὴ θ´. Ἀνάρχου γεννήτορος.

Χρηστός ἐστι γεύσασθε, καὶ ἴδετε ὁ Κύριος· δι᾿ ἡμᾶς καθ᾿ ἡμᾶς γὰρ       πάλαι    γενόμενος,

ἅπαξ Ἑαυτόν     τε     προσάξας,          ὡς προσφοράν,   Πατρὶ    τῷ      ἰδίῳ,      ἀεὶ σφαγιάζεται,        ἁγιάζων          τοὺς μετέχοντας.

Ψυχὴν   σὺν        τῷ      σώματι,       ἁγιασθείην        Δέσποτα,    φωτισθείην, σωθείην, γενοίμην οἶκός Σου,

τῇ τῶν Μυστηρίων μεθέξει τῶν ἱερῶν,    ἔνοικόν   Σε    ἔχων,    σὺν     Πατρὶ    καὶ   Πνεύματι,     εὐεργέτα Πολυέλεε.

Δόξα.

Ως πῦρ γενηθήτω μοι, καὶ ὡσεὶ φῶς τὸ Σῶμά Σου, καὶ τὸ Αἷμα Σωτήρ μου τὸ τιμιώτατον,

φλέγον ἁμαρτίας τὴν ὕλην, καὶ ἐμπιπρῶν παθῶν τὰς ἀκάνθας, καὶ ὅλον φωτίζον με,   προσκυνεῖν Σου τὴν Θεότητα.

Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.

Θεὸς σεσωμάτωται, ἐκ τῶν ἁγνῶν αἱμάτων Σου· ὅθεν πᾶσα ὑμνεῖ Σε γενεὰ Δέσποινα,

Νόων τε τὰ πλήθη δοξάζει, ὡς διὰ Σοῦ σαφῶς κατιδόντα, τὸν πάντων δεσπόζοντα, οὐσιωθέντα τὸ ἀνθρώπινον.

Καὶ εὐθὺς συνεχίζομεν τὸ ΜΙΚΡΟΝ ΑΠΟΔΕΙΠΝΟΝ (μετὰ τὸ Πιστεύω), ἕως τὸ τέλος. (link)

 

ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΘΕΙΑΣ ΜΕΤΑΛΗΨΕΩΣ

ΤΗ ΕΠΑΥΡΙΟΝ 

Μετὰ τὴν συνήθη ἑωθινὴν (πρωϊνὴν) προσευχήν, λέγε·

Άγιος ὁ Θεός, Ἅγιος ἰσχυρός, Ἅγιος ἀθάνατος, ἐλέησον ἡμᾶς (τρίς).

Δόξα. Καὶ νῦν.

Παναγία Τριάς, ἐλέησον ἡμᾶς· Κύριε, ἱλάσθητι ταῖς ἁμαρτίαις ἡμῶν·

Δέσποτα, συγχώρησον τὰς         ἀνομίας                ἡμῖν·

Ἅγιε, ἐπίσκεψαι καὶ ἴασαι τὰς ἀσθενείας ἡμῶν, ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός Σου.

Κύριε, ἐλέησον (τρίς).

Δόξα. Καὶ νῦν.

Πάτερ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς, ἁγιασθήτω τὸ ὄνομά Σου· ἐλθέτω  ἡ  Βασιλεία  Σου·  γενηθήτω  τὸ  θέλημά  Σου,

ὡς ἐν οὐρανῷ, καὶ ἐπὶ τῆς γῆς. Τὸν ἄρτον ἡμῶν τὸν ἐπιούσιον δὸς ἡμῖν σήμερον

καὶ ἄφες ἡμῖν τὰ ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς καὶ ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν·

καὶ μὴ εἰσενέγκῃς ἡμᾶς εἰς πειρασμόν, ἀλλὰ ῥῦσαι ἡμᾶς ἀπὸ τοῦ πονηροῦ.

Κύριε, ἐλέησον (ιβ᾽).

Δεῦτε προσκυνήσωμεν καὶ προσπέσωμεν τῷ Βασιλεῖ ἡμῶν Θεῷ.

Δεῦτε προσκυνήσωμεν καὶ προσπέσωμεν Χριστῷ τῷ Βασιλεῖ ἡμῶν Θεῷ.

Δεῦτε προσκυνήσωμεν καὶ προσπέσωμεν Αὐτῷ Χριστῷ τῷ Βασιλεῖ καὶ Θεῷ ἡμῶν.

Καὶ τοὺς ἑπομένους ψαλμούς.

Ψαλμὸς κβ´. (22).

Κύριος ποιμαίνει με καὶ οὐδέν με ὑστερήσει· εἰς τόπον χλόης, ἐκεῖ με κατεσκήνωσεν.

Ἐπὶ   ὕδατος ἀναπαύσεως     ἐξέθρεψέ            με,          τὴν         ψυχήν   μου ἐπέστρεψεν.

Ὡδήγησέ με ἐπὶ τρίβους δικαιοσύνης, ἕνεκεν τοῦ ὀνόματος Αὐτοῦ.

Ἐὰν    γὰρ     καὶ  πορευθῶ    ἐν     μέσῳ     σκιᾶς     θανάτου,    οὐ φοβηθήσομαι κακά, ὅτι Σὺ μετ᾿ ἐμοῦ εἶ.

Ἡ ῥάβδος Σου καὶ ἡ βακτηρία Σου, αὗταί με παρεκάλεσαν.

Ἡτοίμασας     ἐνώπιόν       μου     τράπεζαν,    ἐξ       ἐναντίας    τῶν θλιβόντων με.

Ἐλίπανας ἐν ἐλαίῳ τὴν κεφαλήν μου, καὶ τὸ ποτήριόν Σου μεθύσκον με ὡσεὶ κράτιστον.

Καὶ τὸ ἔλεός Σου καταδιώξει με, πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς μου.

Καὶ τὸ κατοικεῖν με ἐν οἴκῳ Κυρίου, εἰς μακρότητα ἡμερῶν.

Ψαλμὸς κγ´. (23).

Τοῦ Κυρίου ἡ γῆ καὶ τὸ πλήρωμα αὐτῆς, ἡ οἰκουμένη καὶ πάντες οἱ κατοικοῦντες ἐν αὐτῇ.

 Αὐτὸς ἐπὶ θαλασσῶν ἐθεμελίωσεν αὐτήν, καὶ ἐπὶ ποταμῶν ἡτοίμασεν αὐτήν.

Τίς ἀναβήσεται εἰς τὸ ὄρος τοῦ Κυρίου; ἢ τίς στήσεται ἐν τόπῳ ἁγίῳ Αὐτοῦ;

Ἀθῷος χερσὶ καὶ καθαρὸς τῇ καρδίᾳ, ὃς οὐκ ἔλαβεν ἐπὶ ματαίῳ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ, καὶ οὐκ ὤμοσεν ἐπὶ δόλῳ τῷ πλησίον αὐτοῦ.

Οὗτος λήψεται εὐλογίαν παρὰ Κυρίου, καὶ ἐλεημοσύνην παρὰ Θεοῦ σωτῆρος αὐτοῦ.

Αὕτη ἡ γενεὰ ζητούντων τὸν Κύριον, ζητούντων τὸ πρόσωπον τοῦ Θεοῦ Ἰακώβ.

Ἄρατε πύλας, οἱ ἄρχοντες ὑμῶν, καὶ ἐπάρθητε, πύλαι αἰώνιοι, καὶ εἰσελεύσεται ὁ Βασιλεὺς τῆς δόξης.

Τίς ἐστιν οὗτος ὁ Βασιλεὺς τῆς δόξης; Κύριος κραταιὸς καὶ δυνατός, Κύριος δυνατὸς ἐν πολέμῳ.

Ἄρατε πύλας, οἱ ἄρχοντες ὑμῶν, καὶ ἐπάρθητε, πύλαι αἰώνιοι, καὶ εἰσελεύσεται ὁ Βασιλεὺς τῆς δόξης.

Τίς ἐστιν οὗτος ὁ Βασιλεὺς τῆς δόξης; Κύριος τῶν δυνάμεων, Αὐτός ἐστιν ὁ Βασιλεὺς τῆς δόξης.

Ψαλμὸς ριε´. (115).

Επίστευσα, διὸ ἐλάλησα· ἐγὼ δὲ ἐταπεινώθην σφόδρα.

Ἐγὼ δὲ εἶπα ἐν τῇ ἐκστάσει μου· Πᾶς ἄνθρωπος ψεύστης. Τί ἀνταποδώσω τῷ Κυρίῳ περὶ πάντων, ὧν ἀνταπέδωκέ μοι;

Ποτήριον σωτηρίου λήψομαι καὶ τὸ ὄνομα Κυρίου ἐπικαλέσομαι.

Τὰς εὐχάς μου τῷ Κυρίῳ ἀποδώσω ἐναντίον παντὸς τοῦ λαοῦ Αὐτοῦ.

Τίμιος ἐναντίον Κυρίου ὁ θάνατος τῶν ὁσίων Αὐτοῦ.

Ὦ Κύριε, ἐγὼ δοῦλος Σός, ἐγὼ δοῦλος Σὸς καὶ υἱὸς τῆς παιδίσκης Σου· διέῤῥηξας τοὺς δεσμούς μου.

Σοὶ θύσω θυσίαν αἰνέσεως, καὶ ἐν ὀνόματι Κυρίου ἐπικαλέσομαι.

Τὰς εὐχάς μου τῷ Κυρίῳ ἀποδώσω ἐναντίον παντὸς τοῦ λαοῦ Αὐτοῦ, ἐν αὐλαῖς οἴκου Κυρίου, ἐν μέσῳ Σου, Ἰερουσαλήμ.

 Δόξα. Καὶ νῦν.

Ἀλληλούϊα, ἀλληλούϊα, ἀλληλούϊα. Δόξα Σοι ὁ Θεός (ἐκ γ’). Κύριε, ἐλέησον (γ’).

Καὶ τὰ παρόντα τροπάρια.

Ἦχος πλ. β´.

Τὰς ἀνομίας μου πάριδε Κύριε, ὁ ἐκ Παρθένου τεχθείς, καὶ τὴν καρδίαν μου καθάρισον,

ναὸν αὐτὴν ποιῶν τοῦ ἀχράντου Σου σώματος     καὶ   αἵματος·    μή       με ἐξουδενώσῃς       ἀπὸ   τοῦ      Σοῦ προσώπου, ὁ ἀμέτρητον ἔχων τὸ μέγα ἔλεος.

Δόξα.

Εἰς τὴν μετάληψιν τῶν ἁγιασμάτων Σου, πῶς ἀναιδεσθῶ ὁ ἀνάξιος; ἐὰν γὰρ τολμήσω Σοι προσελθεῖν σὺν τοῖς ἀξίοις, ὁ χιτών

     με           ἐλέγχει,    ὅτι  οὐκ   ἔστι    τοῦ Δείπνου,     καὶ      κατάκρισιν προξενήσω, τῇ πολυαμαρτήτῳ μου ψυχῇ.

Καθάρισον Κύριε,   τὸν ῥύπον τῆς ψυχῆς μου, καὶ σῶσόν με ὡς Φιλάνθρωπος.

Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.

Πολλὰ τὰ πλήθη τῶν ἐμῶν, Θεοτόκε πταισμάτων· πρὸς Σὲ κατέφυγον  Ἁγνή,    σωτηρίας δεόμενος.

Ἐπίσκεψαι          τὴν ἀσθενοῦσάν μου ψυχήν, καὶ πρέσβευε τῷ Υἱῷ Σου

καὶ Θεῷ ἡμῶν, δοθῆναί μοι τὴν ἄφεσιν, ὧν ἔπραξα δεινῶν, μόνη εὐλογημένη.

Τῇ δὲ ἁγίᾳ καὶ μεγάλῃ Πέμπτῃ.

Ἦχος πλ. δ´.

Ότε οἱ ἔνδοξοι μαθηταί, ἐν τῷ νιπτῆρι τοῦ Δείπνου ἐφωτίζον- το,        τότε       Ἰούδας  ὁ δυσσεβής,

 φιλαργυρίαν   νοσήσας ἐσκοτίζετο, καὶ ἀνόμοις κριταῖς, Σὲ τὸν δίκαιον Κριτὴν παραδί- δωσι.

Βλέπε χρημάτων ἐραστά, τὸν διὰ ταῦτα ἀγχόνῃ χρησά- μενον· φεῦγε ἀκόρεστον ψυχήν, τὴν Διδασκάλῳ τοιαῦτα   τολμήσασαν.

Ὁ περὶ πάντας ἀγαθός, Κύριε δόξα σοι.

Κύριε, ἐλέησον (μ’, μετανοίας ὅσας βούλει).

Καὶ εὐθὺς τὰς ἑπομένας ἱκετηρίους εὐχάς.

Στίχοι Διδακτικοί.

Περὶ τοῦ, πῶς δεῖ προσέρχεσθαι τοῖς ἀχράντοις Μυστηρίοις.

Μέλλων φαγεῖν, ἄνθρωπε, σῶμα Δεσπότου, φόβῳ πρόσελθε, μὴ φλεγῇς· πῦρ τυγχάνει.

Θεῖον δὲ πίνων αἷμα πρὸς μετουσίαν, πρῶτον καταλλάγηθι τοῖς σὲ λυποῦσιν, ἔπειτα θαῤῥῶν μυστικὴν βρῶσιν φάγε.

Ἕτεροι ὅμοιοι.

Πρὸ τοῦ μετασχεῖν τῆς φρικώδους θυσίας, τοῦ ζωοποιοῦ σώματος τοῦ Δεσπότου, τῷδε πρόσευξαι τῷ τρόπῳ μετὰ τρόμου.

Εὐχὴ α´. Τοῦ Μεγάλου Βασιλείου.

Δέσποτα Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ὁ Θεὸς ἡμῶν, ἡ πηγὴ τῆς ζωῆς καὶ τῆς ἀθανασίας, ὁ πάσης ὁρατῆς καὶ ἀοράτου κτίσεως Δημιουργός,  ὁ τοῦ ἀνάρχου Πατρὸς συναΐδιος Υἱὸς καὶ συνάναρχος, ὁ δι᾿         ὑπερβολὴν         ἀγαθότητος       ἐπ᾿                ἐσχάτων              τῶν ἡμερῶν σάρκα         φορέσας             καὶ                         σταυρωθεὶς       καὶ         τυθεὶς                   ὑπὲρ      τῶν ἀχαρίστων καὶ         ἀγνωμόνων        ἡμῶν,    καὶ         τῷ           οἰκείῳ   Σου        αἵματι ἀναπλάσας τὴν φθαρεῖσαν ὑπὸ τῆς ἁμαρτίας φύσιν ἡμῶν· Αὐτός, ἀθάνατε       Βασιλεῦ, πρόσδεξαι    κἀμοῦ    τοῦ  ἁμαρτωλοῦ   τὴν μετάνοιαν, καὶ κλῖνον τὸ οὖς Σου ἐμοί, καὶ εἰσάκουσον τῶν ῥημάτων μου. Ἥμαρτον γάρ, Κύριε, ἥμαρτον εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐνώπιόν Σου, καὶ οὐκ εἰμὶ ἄξιος ἀτενίσαι εἰς τὸ ὕψος τῆς δόξης Σου· παρώργισα γάρ Σου τὴν ἀγαθότητα, τὰς Σὰς ἐντολὰς παραβάς, καὶ μὴ ὑπακούσας τοῖς Σοῖς προστάγμασιν. Ἀλλὰ Σύ, Κύριε, ἀνεξίκακος ὤν, μακρόθυμός τε καὶ πολυέλεος, οὐ παρέδωκάς με συναπολέσθαι ταῖς ἀνομίαις μου, τὴν ἐμὴν πάντως ἀναμένων ἐπιστροφήν. Σὺ γὰρ εἶπας, Φιλάνθρωπε, διὰ τοῦ προφήτου Σου, ὅτι οὐ θελήσει θέλω τὸν θάνατον τοῦ ἁμαρτωλοῦ, ὡς τὸ ἐπιστρέψαι καὶ ζῆν αὐτόν· οὐ γὰρ βούλει, Δέσποτα, τὸ πλάσμα τῶν Σῶν ἀπολέσθαι χειρῶν, οὐδὲ εὐδοκεῖς ἐπ᾿ ἀπωλείᾳ ἀνθρώπων, ἀλλὰ θέλεις πάντας σωθῆναι, καὶ εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν. Διὸ κἀγώ, εἰ καὶ ἀνάξιός εἰμι τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς καὶ αὐτῆς τῆς προσκαίρου ζωῆς, ὅλον ἐμαυτὸν  ὑποτάξας τῇ ἁμαρτίᾳ, καὶ ταῖς ἡδοναῖς δουλώσας, καὶ τὴν Σὴν ἀχρειώσας εἰκόνα, ἀλλὰ ποίημα καὶ πλάσμα Σὸν γεγονώς, οὐκ ἀπογινώσκω τὴν ἐμαυτοῦ σωτηρίαν ὁ ἄθλιος· τῇ δὲ Σῇ ἀμετρήτῳ εὐσπλαγχνίᾳ θαῤῥήσας προσέρχομαι. Δέξαι οὖν κἀμέ, Φιλάνθρωπε Χριστέ, ὡς τὴν Πόρνην, ὡς τὸν Λῃστήν, ὡς τὸν Τελώνην καὶ ὡς τὸν Ἄσωτον· καὶ ἆρόν μου τὸ βαρὺ φορτίον τῶν ἁμαρτιῶν, ὁ τὴν ἁμαρτίαν αἴρων τοῦ κόσμου, καὶ τὰς ἀσθενείας τῶν ἀνθρώπων ἰώμενος· ὁ τοὺς κοπιῶντας καὶ πεφορτισμένους πρὸς Σεαυτὸν καλῶν καὶ ἀναπαύων, ὁ μὴ ἐλθὼν καλέσαι δικαίους, ἀλλὰ ἁμαρτωλοὺς εἰς μετάνοιαν· καὶ καθάρισόν με ἀπὸ παντὸς μολυσμοῦ σαρκὸς καὶ πνεύματος· δίδαξόν με ἐπιτελεῖν ἁγιωσύνην ἐν φόβῳ Σου· ἵνα, ἐν καθαρῷ τῷ μαρτυρίῳ τῆς συνει- δήσεώς μου, τῶν ἁγιασμάτων Σου τὴν μερίδα ὑποδεχόμενος, ἑνωθῶ τῷ ἁγίῳ σώματί Σου καὶ αἵματι καὶ ἕξω Σε ἐν ἐμοὶ κατοικοῦντα καὶ μένοντα, σὺν τῷ Πατρὶ καὶ τῷ Ἁγίῳ Σου Πνεύματι. Ναί, Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ὁ Θεός μου· καὶ μὴ εἰς κρῖμά μοι γένοιτο ἡ μετάληψις τῶν ἀχράντων καὶ ζωοποιῶν Μυστηρίων Σου, μηδὲ ἀσθενὴς γενοίμην ψυχῇ τε καὶ σώματι, ἐκ τοῦ ἀναξίως αὐτῶν μεταλαμβάνειν· ἀλλὰ δός μοι μέχρι τελευταίας μου ἀναπνοῆς, ἀκατακρίτως ὑποδέχεσθαι τὴν μερίδα τῶν ἁγιασμάτων Σου, εἰς Πνεύματος Ἁγίου κοινωνίαν, εἰς ἐφό- διον ζωῆς αἰωνίου καὶ εἰς εὐπρόσδεκτον ἀπολογίαν τὴν ἐπὶ τοῦ φοβεροῦ βήματός Σου· ὅπως ἂν κἀγὼ σὺν πᾶσι τοῖς ἐκλεκτοῖς Σου, μέτοχος γένωμαι τῶν ἀκηράτων Σου ἀγαθῶν, ὧν ἡτοίμασας τοῖς ἀγαπῶσί Σε, Κύριε· ἐν οἷς δεδοξασμένος ὑπάρχεις εἰς τοὺς αἰῶνας. Ἀμήν.

Εὐχὴ β´. Τοῦ αὐτοῦ.

Οἶδα,    Κύριε,   ὅτι          ἀναξίως μεταλαμβάνω τοῦ         ἀχράντου            Σου σώματος, καὶ τοῦ τιμίου Σου αἵματος καὶ ἔνοχός εἰμι, καὶ κρῖμα ἐμαυτῷ ἐσθίω καὶ πίνω, μὴ διακρίνων τὸ σῶμα καὶ αἷμα Σοῦ       τοῦ         Χριστοῦ               καὶ                Θεοῦ     μου·       ἀλλὰ     τοῖς οἰκτιρμοῖς  Σου θαῤῥῶν, προσέρχομαί Σοι τῷ εἰπόντι· Ὁ τρώγων μου τὴν σάρκα καὶ πίνων    μου        τὸ           αἷμα,     ἐν           Ἐμοὶ       μένει     κἀγὼ     ἐν                           αὐτῷ. Σπλαγχνίσθητι     οὖν,                       Κύριε,                   καὶ                         μὴ           παραδειγματίσῃς με  τὸν ἁμαρτωλόν, ἀλλὰ ποίησον μετ᾿ ἐμοῦ κατὰ τὸ ἔλεός Σου· καὶ γενέσθω μοι τὰ ἅγια ταῦτα εἰς ἴασιν, καὶ κάθαρσιν, καὶ φωτισμόν, καὶ φυλακτήριον, καὶ σωτηρίαν, καὶ ἁγιασμὸν ψυχῆς καὶ σώματος· εἰς ἀποτροπὴν πάσης φαντασίας καὶ πονηρᾶς πράξεως καὶ ἐνεργείας διαβολικῆς, κατὰ διάνοιαν τῆς ἐν τοῖς μέλεσί μου ἐνεργουμένης· εἰς παῤῥησίαν καὶ ἀγάπην τὴν πρὸς Σέ· εἰς διόρθωσιν βίου καὶ ἀσφάλειαν· εἰς αὔξησιν ἀρετῆς καὶ τελειότητος· εἰς πλήρωσιν ἐντολῶν· εἰς Πνεύματος Ἁγίου κοινωνίαν· εἰς ἐφόδιον ζωῆς αἰωνίου καὶ εἰς ἀπολογίαν εὐπρόσ- δεκτον τὴν ἐπὶ τοῦ φοβεροῦ βήματός Σου· μὴ εἰς κρῖμα ἢ εἰς κατάκριμα.

Εὐχὴ γ´. Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου.

Κύριε ὁ Θεός μου, οἶδα ὅτι οὐκ εἰμὶ ἄξιος οὐδὲ ἱκανός, ἵνα μου ὑπὸ τὴν στέγην εἰσέλθῃς τοῦ οἴκου τῆς ψυχῆς, διότι ὅλη ἔρημος καὶ καταπεσοῦσά ἐστι, καὶ οὐκ ἔχεις παρ᾿ ἐμοὶ τόπον ἄξιον       τοῦ         κλῖναι   τὴν         κεφαλήν. Ἀλλ᾿  ὡς           ἐξ                ὕψους  δι᾿           ἡμᾶς ἐταπείνωσας Σεαυτόν, συμμετρίασον καὶ νῦν τῇ ταπεινώσει μου. Καὶ ὡς κατεδέξω ἐν σπηλαίῳ καὶ φάτνῃ ἀλόγων ἀνακλιθῆναι, οὕτω κατάδεξαι καὶ ἐν τῇ φάτνῃ τῆς ἀλόγου μου ψυχῆς, καὶ ἐν τῷ ἐσπιλωμένῳ                μου        σώματι εἰσελθεῖν.           Καὶ ὡς   οὐκ        ἀπηξίωσας εἰσελθεῖν καὶ συνδειπνῆσαι ἁμαρτωλοῖς ἐν τῇ οἰκίᾳ Σίμωνος τοῦ λεπροῦ, οὕτω κατάδεξαι εἰσελθεῖν καὶ εἰς τὸν οἶκον τῆς ταπεινῆς μου ψυχῆς, τοῦ λεπροῦ καὶ ἁμαρτωλοῦ. Καὶ ὡς οὐκ ἀπώσω τὴν ὁμοίαν  μοι         Πόρνην                                καὶ         ἁμαρτωλὸν        προσερχομένην καὶ ἁπτομένην Σου, οὕτω σπλαγχνίσθητι καὶ ἐπ᾿ ἐμοὶ τῷ ἁμαρτωλῷ προσερχομένῳ   καὶ ἁπτομένῳ      Σου.       Καὶ         ὡς           οὐκ                ἐβδελύξω            τὸ ῥυπαρὸν ἐκείνης στόμα καὶ ἐναγὲς καταφιλοῦν Σε, μηδὲ ἐμοῦ βδελύξῃ τὸ ῥυπαρώτερον ἐκείνης στόμα καὶ ἐναγέστερον, μηδὲ τὰ            ἔμμυσα   καὶ   ἀκάθαρτά   μου   χείλη   καὶ   βέβηλα, καὶ  τὴν ἀκαθαρτοτέραν μου γλῶσσαν. Ἀλλὰ γενέσθω μοι ὁ ἄνθραξ τοῦ παναγίου Σου σώματος καὶ τοῦ τιμίου Σου αἵματος εἰς ἁγιασμόν, καὶ φωτισμόν, καὶ ῥῶσιν τῆς ταπεινῆς μου ψυχῆς καὶ τοῦ σώματος· εἰς κουφισμὸν τοῦ βάρους τῶν πολλῶν μου πλημμελημάτων· εἰς φυλακτήριον πάσης διαβολικῆς ἐνεργείας· εἰς ἀποτροπὴν καὶ ἐμπόδιον τῆς φαύλης μου καὶ πονηρᾶς συνηθείας· εἰς ἀπονέκρωσιν τῶν παθῶν· εἰς περιποίησιν τῶν ἐντολῶν Σου· εἰς προσθήκην τῆς θείας σου χάριτος, καὶ τῆς Σῆς βασιλείας οἰκείωσιν. Οὐ γὰρ ὡς καταφρονῶν προσέρχομαί     Σοι, Χριστὲ ὁ Θεός, ἀλλ᾿ ὡς θαῤῥῶν τῇ ἀφάτῳ Σου ἀγαθότητι· καὶ ἵνα μή, ἐπὶ πολὺ ἀφιστάμενος τῆς κοινωνίας Σου, θηριάλωτος ὑπὸ τοῦ νοητοῦ λύκου γένωμαι. Διὸ δέομαί Σου· ὡς μόνος ὢν Ἅγιος, Δέσποτα, ἁγίασόν μου τὴν ψυχὴν καὶ τὸ σῶμα, τὸν νοῦν καὶ τὴν καρδίαν, τοὺς νεφροὺς καὶ τὰ σπλάγχνα, καὶ ὅλον με ἀνακαίνισον καὶ ῥίζωσον τὸν φόβον Σου ἐν τοῖς μέλεσί μου καὶ τὸν ἁγιασμόν Σου ἀνεξάλειπτον ἀπ᾿ ἐμοῦ ποίησον. Καὶ γενοῦ μοι βοηθὸς καὶ ἀντιλήπτωρ, κυβερνῶν ἐν εἰρήνῃ τὴν ζωήν μου, καταξιῶν με καὶ τῆς ἐκ δεξιῶν Σου παραστάσεως μετὰ τῶν Ἁγίων Σου· εὐχαῖς καὶ πρεσβείαις τῆς Παναχράντου Σου Μητρός, τῶν ἀΰλων Σου λειτουργῶν καὶ ἀχράντων Δυνάμεων, καὶ πάντων τῶν Ἁγίων τῶν ἀπ᾿ αἰῶνός Σοι εὐαρεστησάντων. Ἀμήν.

Εὐχὴ δ´. Τοῦ αὐτοῦ.

Οὐκ εἰμὶ ἱκανός, Δέσποτα Κύριε, ἵνα εἰσέλθῃς ὑπὸ τὴν στέγην τῆς ψυχῆς μου· ἀλλ᾿ ἐπειδὴ βούλει Σύ, ὡς Φιλάνθρωπος, οἰκεῖν ἐν ἐμοί, θαῤῥῶν προσέρχομαι. Κελεύεις, ἀναπετάσω τὰς πύλας,               ἃς           Σὺ μόνος              ἐδημιούργησας, καὶ εἰσέρχῃ μετὰ φιλανθρωπίας, ὡς πέφυκας· εἰσέρχῃ καὶ φωτίζεις τὸν ἐσκοτισμέ- νον μου λογισμόν. Πιστεύω ὡς τοῦτο ποιήσεις· οὐ γὰρ Πόρνην προσελθοῦσάν Σοι     μετὰ      δακρύων             ἀπέφυγες, οὐδὲ Τελώνην ἀπεβάλου μετανοήσαντα, οὐδὲ Λῃστὴν ἐπιγνόντα τὴν Βασιλείαν Σου ἀπεδίωξας, οὐδὲ Διώκτην μετανοήσαντα κατέλιπες, ὃ ἦν· ἀλλὰ τοὺς ὑπὸ τῆς μετανοίας Σοι προσαχθέντας, ἅπαντας ἐν τῷ χορῷ τῶν Σῶν φίλων κατέταξας, ὁ μόνος ὑπάρχων   εὐλογημένος πάντοτε, νῦν καὶ εἰς τοὺς ἀπεράντους αἰῶνας. Ἀμήν.

Εὐχὴ ε´. Τοῦ αὐτοῦ.

Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ὁ Θεός μου, ἄνες, ἄφες, ἱλάσθητι, καὶ συγχώρησόν μοι τῷ ἁμαρτωλῷ καὶ ἀχρείῳ καὶ ἀναξίῳ δούλῳ Σου τὰ πταίσματα, καὶ πλημμελήματα, καὶ παραπτώματά μου, ὅσα Σοι ἐκ νεότητός μου μέχρι τῆς παρούσης ἡμέρας καὶ ὥρας ἥμαρτον, εἴτε ἐν γνώσει καὶ ἀγνοίᾳ, εἴτε ἐν λόγοις ἢ ἔργοις ἢ ἐνθυμήμασιν ἢ διανοήμασι καὶ ἐπιτηδεύμασι, καὶ πάσαις μου ταῖς αἰσθήσεσι. Καὶ τῇ πρεσβείᾳ τῆς ἀσπόρως κυησάσης Σε Πανα- χράντου καὶ Ἀειπαρθένου Μαρίας τῆς Μητρός Σου, τῆς μόνης ἀκαταισχύντου                ἐλπίδος                καὶ προστασίας                καὶ         σωτηρίας            μου, καταξίωσόν με ἀκατακρίτως μεταλαβεῖν τῶν ἀχράντων, καὶ ἀθανάτων, καὶ ζωοποιῶν καὶ φρικτῶν Μυστηρίων Σου, εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καὶ εἰς ζωὴν αἰώνιον· εἰς ἁγιασμὸν καὶ φωτισμόν, καὶ ῥώμην, καὶ ἴασιν, καὶ ὑγείαν ψυχῆς τε καὶ σώματος· καὶ εἰς ἐξάλειψιν καὶ παντελῆ ἀφανισμὸν τῶν πονηρῶν μου λογισμῶν, καὶ ἐνθυμήσεων, καὶ προλήψεων, καὶ νυκτερινῶν φαντασιῶν τῶν σκοτεινῶν καὶ πονηρῶν πνευμάτων. Ὅτι Σοῦ ἐστιν ἡ Βασιλεία, καὶ ἡ δύναμις, καὶ ἡ δόξα, καὶ ἡ τιμή, καὶ ἡ προσκύνησις, σὺν τῷ Πατρὶ καὶ τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι, νῦν, καὶ ἀεί, καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Εὐχὴ Ϛ´. Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ.

Δέσποτα Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὁ μόνος ἔχων ἐξουσίαν        ἀνθρώποις ἀφιέναι ἁμαρτίας,  ὡς           Ἀγαθὸς     καὶ Φιλάνθρωπος, πάριδέ μου πάντα τὰ ἐν γνώσει καὶ ἀγνοίᾳ πταί- σματα καὶ ἀξίωσόν με ἀκατακρίτως μεταλαβεῖν τῶν θείων, καὶ ἐνδόξων, καὶ ἀχράντων καὶ ζωοποιῶν Σου Μυστηρίων, μὴ εἰς κόλασιν, μὴ εἰς προσθήκην ἁμαρτιῶν, ἀλλ᾿ εἰς καθαρισμόν, καὶ ἁγιασμόν, καὶ ἀῤῥαβῶνα τῆς μελλούσης ζωῆς καὶ Βασιλείας· εἰς τεῖχος    καὶ   βοήθειαν     καὶ         ἀνατροπὴν         τῶν                        ἐναντίων,            καὶ εἰς ἐξάλειψιν             τῶν        πολλῶν                μου                        πλημμελημάτων.             Σὺ           γὰρ        εἶ Θεὸς ἐλέους καὶ         οἰκτιρμῶν,         καὶ                φιλανθρωπίας,                 καὶ         Σοὶ          τὴν δόξαν ἀναπέμπομεν, σὺν τῷ Πατρὶ καὶ τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Εὐχὴ ζ´. Συμεὼν τοῦ Νέου Θεολόγου.

Ἀπὸ ῥυπαρῶν χειλέων, ἀπὸ βδελυρᾶς καρδίας, ἀπὸ ἀκαθάρτου γλώττης, ἐκ ψυχῆς ἐῤῥυπωμένης, δέξαι δέησιν, Χριστέ μου· καὶ μὴ παρωσάμενός μου,

μὴ τοὺς λόγους, μὴ τοὺς τρόπους, μηδὲ τὴν ἀναισχυντίαν,  δός μοι παῤῥησίᾳ λέγειν,

ἃ βεβούλευμαι, Χριστέ μου· μᾶλλον δὲ καὶ δίδαξόν με,

τί με δεῖ ποιεῖν καὶ λέγειν. Ἥμαρτον ὑπὲρ τὴν Πόρνην, ἥ, μαθοῦσα ποῦ κατάγεις, μύρον ἐξωνησαμένη,  ἦλθε τολμηρῶς ἀλεῖψαι,

Σοῦ τοὺς πόδας τοῦ Χριστοῦ μου, τοῦ Δεσπότου καὶ Θεοῦ μου.

Ὡς ἐκείνην οὐκ ἀπώσω, προσελθοῦσαν ἐκ καρδίας, μηδ᾿ ἐμὲ βδελύξῃ, Λόγε· Σοὺς δὲ πάρασχέ μοι πόδας, καὶ κρατῆσαι καὶ φιλῆσαι, καὶ τῷ ῥείθρῳ τῶν δακρύων, ὡς πολυτιμήτῳ μύρῳ, τούτους τολμηρῶς ἀλεῖψαι. Πλῦνόν με τοῖς δάκρυσί μου, κάθαρον αὐτοῖς με, Λόγε· ἄφες καὶ τὰ πταίσματά μου, καὶ συγγνώμην πάρασχέ μοι. Οἶδας τῶν κακῶν τὸ πλῆθος, οἶδας καὶ τὰ τραύματά μου, καὶ τοὺς μώλωπας ὁρᾷς μου· ἀλλὰ καὶ τὴν πίστιν οἶδας, καὶ τὴν προθυμίαν βλέπεις, καὶ τοὺς στεναγμοὺς ἀκούεις. Οὐ λανθάνει Σε, Θεέ μου, ποιητά μου, λυτρωτά μου, οὐδὲ σταλαγμὸς δακρύων, οὐδὲ σταλαγμοῦ τι μέρος.

Τὸ μὲν ἀκατέργαστόν μου ἔγνωσαν οἱ ὀφθαλμοί σου· ἐπὶ τὸ βιβλίον δέ Σου,

καὶ τὰ μήπω πεπραγμένα, γεγραμμένα Σοι τυγχάνει. Ἴδε τὴν ταπείνωσίν μου, ἴδε μου τὸν κόπον, ὅσος! καὶ τὰς ἁμαρτίας πάσας

ἄφες μοι, Θεὲ τῶν ὅλων· ἵνα καθαρᾷ καρδίᾳ, περιτρόμῳ διανοίᾳ,

καὶ ψυχῇ συντετριμμένῃ, τῶν ἀχράντων Σου μετάσχω, καὶ πανάγνων Μυστηρίων, οἷς ζωοῦται καὶ θεοῦται

πᾶς ὁ τρώγων Σε καὶ πίνων ἐξ εἰλικρινοῦς καρδίας.

Σὺ γὰρ εἶπας, Δέσποτά μου· Πᾶς ὁ τρώγων μου τὴν σάρκα, πίνων δέ μου καὶ τὸ αἷμα,

ἐν Ἐμοὶ μὲν οὗτος μένει, ἐν αὐτῷ δ᾿ Ἐγὼ τυγχάνω.

Ἀληθὴς ὁ λόγος πάντως

τοῦ Δεσπότου καὶ Θεοῦ μου· τῶν γὰρ θείων ὁ μετέχων καὶ θεοποιῶν χαρίτων, οὔμενουν,

οὐκ ἔστι μόνος, ἀλλὰ μετὰ Σοῦ, Χριστέ μου, τοῦ φωτὸς τοῦ τρισηλίου, τοῦ φωτίζοντος τὸν κόσμον. Ἵνα γοῦν μὴ μόνος μένω, δίχα Σοῦ τοῦ ζωοδότου,

τῆς πνοῆς μου, τῆς ζωῆς μου, τοῦ ἀγαλλιάματός μου,

τῆς τοῦ κόσμου σωτηρίας, διὰ τοῦτό Σοι προσῆλθον, ὡς ὁρᾷς, μετὰ δακρύων, καὶ ψυχῆς συντετριμμένης·

λύτρον τῶν ἐμῶν πταισμάτων· ἱκετεύων τοῦ λαβεῖν με,

καὶ τῶν Σῶν ζωοπαρόχων καὶ ἀμέμπτων Μυστηρίων μετασχεῖν ἀκατακρίτως· ἵνα μένῃς, καθὼς εἶπας, μετ᾿ ἐμοῦ τοῦ τρισαθλίου·

ἵνα μή, χωρὶς εὑρών με τῆς Σῆς χάριτος ὁ πλάνος, ἀφαρπάσῃ με δολίως,

καὶ πλανήσας ἀπαγάγῃ τῶν θεοποιῶν Σου λόγων. Διὰ τοῦτό Σοι προσπίπτω, καὶ θερμῶς ἀναβοῶ Σοι· ὡς τὸν Ἄσωτον ἐδέξω

καὶ τὴν Πόρνην προσελθοῦσαν, οὕτω δέξαι με τὸν πόρνον

καὶ τὸν ἄσωτον, Οἰκτίρμον, ἐν ψυχῇ συντετριμμένῃ, νῦν με προσερχόμενόν Σοι. Οἶδα, Σῶτερ, ὅτι ἄλλος,

ὡς ἐγώ, οὐκ ἔπταισέ Σοι, οὐδὲ ἔπραξε τὰς πράξεις, ἃς ἐγὼ κατειργασάμην.

Ἀλλὰ τοῦτο πάλιν οἶδα,

ὡς οὐ μέγεθος πταισμάτων, οὐχ ἁμαρτημάτων πλῆθος, ὑπερβαίνει τοῦ Θεοῦ μου τὴν πολλὴν μακροθυμίαν, καὶ φιλανθρωπίαν ἄκραν· ἀλλ᾿ ἐλαίῳ συμπαθείας, τοὺς θερμῶς μετανοοῦντας,

καὶ καθαίρεις καὶ λαμπρύνεις, καὶ φωτὸς ποιεῖς μετόχους, κοινωνοὺς θεότητός Σου ἐργαζόμενος ἀφθόνως·

καί, τὸ ξένον καὶ ἀγγέλοις καὶ ἀνθρώπων διανοίαις, ὁμιλεῖς αὐτοῖς πολλάκις, ὥσπερ φίλοις Σου γνησίοις. Ταῦτα τολμηρὸν ποιεῖ με, ταῦτά με πτερεῖ, Χριστέ μου·

καὶ θαῤῥῶν ταῖς Σαῖς πλουσίαις πρὸς ἡμᾶς εὐεργεσίαις,

χαίρων τε καὶ τρέμων ἅμα, τοῦ πυρὸς μεταλαμβάνω, χόρτος ὤν, καί, ξένον θαῦμα! δροσιζόμενος ἀφράστως, ὡσπεροῦν ἡ βάτος πάλαι,

ἡ ἀφλέκτως καιομένη. Τοίνυν εὐχαρίστῳ γνώμῃ, εὐχαρίστῳ δὲ καρδίᾳ, εὐχαρίστοις μέλεσί μου,

τῆς ψυχῆς καὶ τῆς σαρκός μου, προσκυνῶ καὶ μεγαλύνω,

καὶ δοξάζω Σε, Θεέ μου, ὡς εὐλογημένον ὄντα,

νῦν τε καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας.

Εὐχὴ η´. Συμεὼν τοῦ Μεταφραστοῦ.

Ο μόνος καθαρὸς καὶ ἀκήρατος Κύριος, ὁ δι᾿ οἶκτον φιλανθρω- πίας     ἀνεκδιήγητον   τὸ ἡμέτερον       ὅλον                προσλαβόμενος φύραμα, ἐκ τῶν ἁγνῶν καὶ παρθενικῶν αἱμάτων τῆς ὑπερφυῶς κυησάσης Σε, Πνεύματος θείου ἐπελεύσει, καὶ εὐδοκίᾳ Πατρὸς ἀϊδίου, Χριστὲ Ἰησοῦ, σοφία Θεοῦ, καὶ εἰρήνη, καὶ δύναμις· ὁ τῷ προσλήμματί Σου τὰ ζωοποιὰ καὶ σωτήρια πάθη καταδεξάμενος, τὸν Σταυρόν, τοὺς Ἤλους, τὴν Λόγχην, τὸν Θάνατον, νέκρωσόν μου τὰ ψυχοφθόρα πάθη τοῦ σώματος. Ὁ τῇ ταφῇ Σου τὰ τοῦ ᾅδου σκυλεύσας βασίλεια, θάψον μου διὰ τῶν ἀγαθῶν λογισμῶν τὰ           πονηρὰ                                διαβούλια,         καὶ τὰ τῆς           πονηρίας πνεύματα διασκέδασον. Ὁ τῇ τριημέρῳ Σου καὶ ζωηφόρῳ ἀναστάσει τὸν πεπτωκότα     προπάτορα                        ἀναστήσας,       ἀνάστησόν         με           τῇ ἁμαρτίᾳ κατολισθήσαντα,            τρόπους μοι       μετανοίας           ὑποτιθέμενος.  Ὁ             τῇ ἐνδόξῳ Σου ἀναλήψει τῆς σαρκὸς θεώσας τὸ πρόσλημμα, καὶ τοῦτο τῇ δεξιᾷ καθέδρᾳ τιμήσας τοῦ Πατρός, ἀξίωσόν με διὰ τῆς τῶν ἁγίων Σου μυστηρίων μεταλήψεως, τῆς δεξιᾶς μερίδος τῶν σῳζομένων τυχεῖν. Ὁ τῇ ἐπιδημίᾳ τοῦ παρακλήτου Πνεύματος σκεύη τίμια τοὺς ἱερούς Σου μαθητὰς ἐργασάμενος, δοχεῖον κἀμὲ τῆς    Αὐτοῦ   ἀνάδειξον          ἐπελεύσεως.      Ὁ μέλλων πάλιν ἔρχεσθαι κρῖναι τὴν οἰκουμένην ἐν δικαιοσύνῃ, εὐδόκησον κἀμὲ προϋπαν- τῆσαί Σοι ἐν νεφέλαις τῷ Ποιητῇ καὶ Πλάστῃ μου, σὺν πᾶσι   τοῖς ἁγίοις Σου· ἵνα ἀτελευτήτως δοξολογῶ καὶ ἀνυμνῶ Σε, σὺν τῷ ἀνάρχῳ Σου Πατρὶ καὶ τῷ παναγίῳ, καὶ ἀγαθῷ, καὶ ζωοποιῷ Σου Πνεύματι, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Εὐχὴ θ´. Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ.

Πρὸ τῶν θυρῶν τοῦ ναοῦ Σου παρέστηκα, καὶ τῶν δεινῶν λογι- σμῶν οὐκ ἀφίσταμαι· ἀλλὰ Σύ, Χριστὲ ὁ Θεός, ὁ Τελώνην δικαιώσας, καὶ Χαναναίαν ἐλεήσας, καὶ τῷ Λῃστῇ παραδείσου πύλας ἀνοίξας, ἄνοιξόν μοι τὰ σπλάγχνα τῆς φιλανθρωπίας Σου, καὶ δέξαι με προσερχόμενον καὶ ἁπτόμενόν Σου, ὡς τὴν Πόρνην καὶ τὴν Αἱμόῤῥουν· ἡ μὲν γὰρ τοῦ κρασπέδου Σου ἁψαμένη, εὐχερῶς       τὴν         ἴασιν     ἔλαβεν·                ἡ             δὲ           τοὺς Σοὺς ἀχράντους     πόδας κρατήσασα, τὴν λύσιν τῶν ἁμαρτημάτων ἐκομίσατο. Ἐγὼ δὲ ὁ ἐλεεινός, ὅλον Σου τὸ σῶμα τολμῶν δέξασθαι, μὴ καταφλεχθείην· ἀλλὰ δέξαι με ὥσπερ ἐκείνας, καὶ φώτισόν μου τὰ τῆς ψυχῆς αἰσθητήρια,                       καταφλέγων      μου τὰ           τῆς ἁμαρτίας ἐγκλήματα, πρεσβείαις    τῆς         ἀσπόρως             τεκούσης Σε, καὶ τῶν ἐπουρανίων Δυνάμεων. Ὅτι εὐλογητὸς εἶ, εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Εὐχὴ ι´. Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου.

Πιστεύω, Κύριε, καὶ ὁμολογῶ ὅτι σὺ εἶ ἀληθῶς ὁ Χριστός, ὁ Υἱὸς              τοῦ         Θεοῦ     τοῦ ζῶντος,        ὁ ἐλθὼν εἰς         τὸν                κόσμον ἁμαρτωλοὺς σῶσαι, ὧν πρῶτός εἰμι ἐγώ. Ἔτι πιστεύω ὅτι τοῦτο αὐτό ἐστι τὸ ἄχραντον σῶμά Σου, καὶ τοῦτο αὐτό ἐστι τὸ τίμιον αἷμά Σου. Δέομαι οὖν σου· ἐλέησόν με, καὶ συγχώρησόν μοι τὰ παραπτώματά μου, τὰ ἑκούσια καὶ τὰ ἀκούσια, τὰ ἐν λόγῳ, τὰ ἐν ἔργῳ, τὰ ἐν γνώσει καὶ ἀγνοίᾳ· καὶ ἀξίωσόν με ἀκατακρίτως μετασχεῖν τῶν ἀχράντων Σου Μυστηρίων, εἰς ἄφεσιν  ἁμαρτιῶν καὶ εἰς ζωὴν αἰώνιον. Ἀμήν.

Ἀπερχόμενος δὲ μεταλαβεῖν λέγε τοὺς παρόντας στίχους.

Συμεὼν τοῦ Μεταφραστοῦ.

Ἰδού, βαδίζω πρὸς θείαν κοινωνίαν· Πλαστουργέ, μὴ φλέξῃς με τῇ μετουσίᾳ· πῦρ γὰρ ὑπάρχεις τοὺς ἀναξίους φλέγον· ἀλλ᾿ οὖν κάθαρον ἐκ πάσης με κηλίδος.

Εἶτα.

Τοῦ δείπνου Σου τοῦ μυστικοῦ, σήμερον Υἱὲ Θεοῦ, κοινωνόν με παράλαβε· οὐ μὴ γὰρ τοῖς ἐχθροῖς Σου

τὸ μυστήριον  εἴπω, οὐ φίλημά Σοι δώσω, καθάπερ ὁ Ἰούδας· ἀλλ᾿ ὡς ὁ Λῃστὴς ὁμολογῶ Σοι· μνήσθητί μου, Κύριε, ἐν τῇ Βασιλείᾳ Σου.

Καὶ τοὺς στίχους τούτους.

Θεουργὸν αἷμα φρῖξον, ἄνθρωπε, βλέπων· ἄνθραξ γάρ ἐστι τοὺς ἀναξίους φλέγων.

Θεοῦ τὸ σῶμα καὶ θεοῖ με καὶ τρέφει· θεοῖ τὸ πνεῦμα, τὸν δὲ νοῦν τρέφει ξένως.

Καὶ τὰ τροπάρια ταῦτα.

Έθελξας πόθῳ με, Χριστέ, καὶ ἠλλοίωσας τῷ θείῳ σου ἔρωτι· ἀλλὰ         κατάφλεξον πυρὶ ἀΰλῳ

τὰς         ἁμαρτίας    μου,       καὶ ἐμπλησθῆναι τῆς ἐν Σοὶ τρυφῆς καταξίωσον, ἵνα τὰς δύο σκιρτῶν μεγαλύνω, ἀγαθέ, παρουσίας Σου.

Εν ταῖς λαμπρότησι τῶν ἁγίων Σου, πῶς εἰσελεύσομαι ὁ ἀνάξι- ος; ἐὰν γὰρ τολμήσω συνεισελθεῖν εἰς τὸν νυμφῶνα,

ὁ  χιτών με ἐλέγχει, ὅτι οὐκ ἔστι τοῦ γάμου, καὶ δέσμιος ἐκβαλοῦμαι ὑπὸ τῶν Ἀγγέλων.

Καθάρισον, Κύριε, τὸν ῥύπον τῆς ψυχῆς μου, καὶ σῶσόν με ὡς Φιλάνθρωπος.

Καὶ τὴν παροῦσαν εὐχήν.

Δέσποτα Φιλάνθρωπε, Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ὁ Θεός μου, μὴ εἰς κρῖμά μοι γένοιτο τὰ ἅγια ταῦτα,

διὰ τὸ ἀνάξιον εἶναί με, ἀλλ᾿ εἰς κάθαρσιν καὶ ἁγιασμὸν ψυχῆς τε καὶ σώματος, καὶ εἰς ἀῤῥαβῶνα τῆς μελλούσης ζωῆς

καὶ Βασιλείας. Ἐμοὶ δὲ τὸ προσκολλᾶσθαι τῷ Θεῷ ἀγαθόν ἐστι, τίθεσθαι ἐν τῷ Κυρίῳ τὴν ἐλπίδα τῆς σωτηρίας μου.

Καὶ πάλιν·

Τοῦ δείπνου Σου τοῦ μυστικοῦ, σήμερον Υἱὲ Θεοῦ, κοινωνόν με παράλαβε· οὐ μὴ γὰρ τοῖς ἐχθροῖς Σου τὸ μυστήριον  εἴπω,

οὐ φίλημά Σοι δώσω, καθάπερ ὁ Ἰούδας· ἀλλ᾿ ὡς ὁ Λῃστὴς ὁμολογῶ Σοι· μνήσθητί μου, Κύριε, ἐν τῇ Βασιλείᾳ Σου.

ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΘΕΙΑΣ ΜΕΤΑΛΗΨΕΩΣ

ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΘΕΙΑΝ ΜΕΤΑΛΗΨΙΝ 

Στίχοι εἰς τὴν Εὐχαριστίαν ταύτην προτρεπτικοί.

Ἐπὰν δὲ τύχῃς τῆς καλῆς μετουσίας τῶν ζωοποιῶν μυστικῶν δωρημάτων, ὕμνησον εὐθύς, εὐχαρίστησον μέγα, καὶ τάδε θερμῶς ἐκ ψυχῆς Θεῷ λέγε·

δόξα Σοι, ὁ Θεός· δόξα Σοι, ὁ Θεός· δόξα Σοι, ὁ Θεός.

Καὶ εὐθὺς τὰς ἑπομένας εὐχαριστηρίους εὐχάς.

Ἀνωνύμου.

Εὐχαριστῶ Σοι, Κύριε ὁ Θεός μου, ὅτι οὐκ ἀπώσω με τὸν ἁμαρτωλόν, ἀλλὰ κοινωνόν με γενέσθαι τῶν ἁγιασμάτων Σου κατηξίωσας. Εὐχαριστῶ Σοι, ὅτι με τὸν ἀνάξιον μεταλαβεῖν τῶν ἀχράντων         Σου        καὶ         ἐπουρανίων       δωρεῶν κατηξίωσας. Ἀλλά, Δέσποτα Φιλάνθρωπε, ὁ ὑπὲρ ἡμῶν ἀποθανών τε καὶ ἀναστάς, καὶ              χαρισάμενος ἡμῖν τὰ φρικτὰ ταῦτα καὶ ζωοποιά          Σου Μυστήρια,  ἐπ᾿ εὐεργεσίᾳ  καὶ         ἁγιασμῷ              τῶν ψυχῶν καὶ  τῶν σωμάτων ἡμῶν, δὸς γενέσθαι ταῦτα κἀμοὶ εἰς ἴασιν ψυχῆς τε καὶ σώματος,        εἰς ἀποτροπὴν παντὸς ἐναντίου, εἰς φωτισμὸν τῶν ὀφθαλμῶν τῆς  καρδίας μου,   εἰς   εἰρήνην   τῶν ψυχικῶν  μου δυνάμεων, εἰς πίστιν ἀκαταίσχυντον, εἰς ἀγάπην ἀνυπόκριτον, εἰς πλησμονὴν σοφίας, εἰς περιποίησιν τῶν ἐντολῶν Σου, εἰς προσθήκην τῆς θείας Σου χάριτος, καὶ τῆς Σῆς Βασιλείας οἰκείωσιν· ἵνα, ἐν τῷ ἁγιασμῷ Σου δι᾿ αὐτῶν φυλαττόμενος, τῆς Σῆς χάριτος μνημονεύω διαπαντός, καὶ μηκέτι ἐμαυτῷ ζῶ, ἀλλὰ Σοὶ τῷ ἡμετέρῳ Δεσπότῃ καὶ Εὐεργέτῃ. Καὶ οὕτω τοῦ τῇδε βίου ἀπάρας ἐπ᾿ ἐλπίδι ζωῆς αἰωνίου, εἰς τὴν ἀΐδιον καταντήσω ἀνάπαυσιν, ἔνθα ὁ τῶν ἑορταζόντων ἦχος ὁ ἀκατάπαυστος, καὶ ἡ ἀπέραντος ἡδονὴ τῶν καθορώντων τοῦ Σοῦ προσώπου τὸ κάλλος τὸ ἄῤῥητον. Σὺ γὰρ εἶ τὸ ὄντως ἐφετὸν καὶ ἡ ἀνέκφραστος εὐφροσύνη  τῶν  ἀγαπώντων  Σε,  Χριστὲ  ὁ  Θεὸς  ἡμῶν,  καὶ  Σὲ ὑμνεῖ πᾶσα ἡ κτίσις εἰς τοὺς αἰῶνας. Ἀμήν.

Τοῦ Μεγάλου Βασιλείου.

Δέσποτα Χριστέ, ὁ Θεός, Βασιλεῦ τῶν αἰώνων καὶ Δημιουργὲ τῶν ἁπάντων, εὐχαριστῶ Σοι ἐπὶ πᾶσιν, οἷς παρέσχου μοι ἀγαθοῖς, καὶ ἐπὶ τῇ μεταλήψει τῶν ἀχράντων καὶ ζωοποιῶν Σου Μυστηρίων. Δέομαι οὖν Σου, Ἀγαθὲ καὶ Φιλάνθρωπε· φύλαξόν με ὑπὸ τὴν σκέπην Σου καὶ ἐν τῇ τῶν πτερύγων Σου σκιᾷ· καὶ δώρησαί μοι ἐν καθαρῷ συνειδότι, μέχρις ἐσχάτης μου ἀναπνοῆς, ἐπαξίως μετέχειν τῶν ἁγιασμάτων Σου, εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καὶ εἰς     ζωὴν αἰώνιον. Σὺ             γὰρ        εἶ                ὁ             ἄρτος    τῆς         ζωῆς,     ἡ             πηγὴ      τοῦ ἁγιασμοῦ, ὁ δοτὴρ τῶν ἀγαθῶν, καὶ Σοὶ τὴν δόξαν ἀναπέμπομεν, σὺν τῷ Πατρὶ καὶ τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Συμεὼν τοῦ Μεταφραστοῦ.

Ὁ δοὺς τροφήν μοι σάρκα Σὴν ἑκουσίως, ὁ πῦρ ὑπάρχων καὶ φλέγων ἀναξίους,

μὴ δὴ καταφλέξῃς με, μή, Πλαστουργέ μου· μᾶλλον δίελθε πρὸς μελῶν μου συνθέσεις, εἰς πάντας ἁρμούς, εἰς νεφρούς, εἰς καρδίαν.

Φλέξον δ᾿ ἀκάνθας τῶν ὅλων μου πταισμάτων· ψυχὴν κάθαρον, ἁγίασον τὰς φρένας·

τὰς ἰγνύας στήριξον ὀστέοις ἅμα· αἰσθήσεων φώτισον ἁπλῆν πεντάδα· ὅλον με τῷ Σῷ συγκαθήλωσον φόβῳ. Ἀεὶ σκέπε, φρούρει τε καὶ φύλαττέ με, ἐκ παντὸς ἔργου καὶ λόγου ψυχοφθόρου. Ἅγνιζε καὶ κάθαρε καὶ ῥύθμιζέ με, κάλλυνε, συνέτιζε καὶ φώτιζέ με·

δεῖξόν με Σὸν σκήνωμα Πνεύματος μόνου καὶ μηκέτι σκήνωμα τῆς ἁμαρτίας·

ἵν᾿ ὡς Σὸν οἶκον εἰσόδῳ κοινωνίας

ὡς πῦρ με φεύγῃ πᾶς κακοῦργος, πᾶν πάθος. Πρέσβεις φέρω Σοι πάντας ἡγιασμένους, τὰς ταξιαρχίας τε τῶν Ἀσωμάτων,

τὸν Πρόδρομόν Σου, τοὺς σοφοὺς Ἀποστόλους,

 πρὸς τοῖσδε Σὴν ἄχραντον ἁγνὴν Μητέρα· ὧν τὰς λιτὰς εὔσπλαγχνε δέξαι Χριστέ μου, καὶ φωτὸς παῖδα τὸν Σὸν ἔργασαι λάτριν.

Σὺ γὰρ ὑπάρχεις ἁγιασμὸς καὶ μόνος ἡμῶν ἀγαθὲ τῶν ψυχῶν καὶ λαμπρότης, καὶ Σοὶ πρεπόντως, ὡς Θεῷ καὶ Δεσπότῃ, δόξαν ἅπαντες πέμπομεν καθ᾿ ἡμέραν.

Ἀνωνύμου.

Τὸ σῶμά Σου τὸ ἅγιον, Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ὁ Θεὸς ἡμῶν, γένοιτό μοι εἰς ζωὴν αἰώνιον, καὶ τὸ αἷμά Σου τὸ τίμιον εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν. Γένοιτο δέ μοι ἡ εὐχαριστία αὕτη εἰς χαράν, ὑγείαν καὶ εὐφροσύνην· καὶ ἐν τῇ φοβερᾷ καὶ δευτέρᾳ ἐλεύσει Σου, ἀξίωσόν με τὸν ἁμαρτωλὸν στῆναι ἐκ δεξιῶν τῆς Σῆς δόξης, πρεσβείαις τῆς παναχράντου Σου Μητρὸς καὶ πάντων Σου τῶν Ἁγίων. Ἀμήν.

Ἀνωνύμου. Εἰς τὴν Ὑπεραγίαν Θεοτόκον.

Παναγία Δέσποινα Θεοτόκε, τὸ φῶς τῆς ἐσκοτισμένης μου ψυχῆς,         ἡ             ἐλπίς,    ἡ σκέπη,             ἡ καταφυγή,      ἡ                παραμυθία, τὸ ἀγαλλίαμά μου, εὐχαριστῶ Σοι,               ὅτι ἠξίωσάς με  τὸν         ἀνάξιον κοινωνὸν γενέσθαι τοῦ ἀχράντου σώματος καὶ τοῦ τιμίου αἵματος τοῦ Υἱοῦ Σου. Ἀλλ᾿ ἡ τεκοῦσα τὸ ἀληθινὸν φῶς, φώτισόν μου τοὺς νοητοὺς ὀφθαλμοὺς τῆς καρδίας· ἡ τὴν πηγὴν τῆς ἀθανασίας κυήσασα, ζωοποίησόν με τὸν τεθανατωμένον τῇ ἁμαρτίᾳ· ἡ τοῦ ἐλεήμονος Θεοῦ φιλεύσπλαγχνος Μήτηρ, ἐλέησόν με, καὶ δὸς κατάνυξιν καὶ συντριβὴν ἐν τῇ καρδίᾳ μου, καὶ ταπείνωσιν ἐν τοῖς διανοήμασί         μου, καὶ ἀνάκλησιν       ἐν ταῖς αἰχμαλωσίαις    τῶν λογισμῶν μου. Καὶ ἀξίωσόν με, μέχρι τελευταίας μου ἀναπνοῆς, ἀκατακρίτως                             ὑποδέχεσθαι τῶν ἀχράντων Μυστηρίων τὸν ἁγιασμόν, εἰς ἴασιν ψυχῆς τε καὶ σώματος· καὶ παράσχου μοι δάκρυα μετανοίας καὶ ἐξομολογήσεως, εἰς τὸ ὑμνεῖν καὶ δοξάζειν Σε                πάσας                   τὰς         ἡμέρας   τῆς   ζωῆς   μου·   ὅτι   εὐλογημένη  καὶ δεδοξασμένη ὑπάρχεις εἰς τοὺς αἰῶνας. Ἀμήν.

ΚΑΝΩΝ ΙΚΕΤΗΡΙΟΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟΝ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥΝ  ΧΡΙΣΤΟΝ

Ποίημα Θεοκτίστου μοναχοῦ τοῦ Στουδίτου.

(πρὸ ἑκάστου τροπαρίου ὅλων τῶν ᾠδῶν λέγομεν· «Δόξα Σοι ὁ Θεὸς ἡμῶν, δόξα Σοι», πλὴν τῶν Δόξα, καὶ νῦν)

ᾨδὴ α’. Ἦχος β’. Ἐν βυθῷ κατέστρωσε.

Ιησοῦ γλυκύτατε Χριστέ, Ἰησοῦ μακρόθυμε, τὰ τῆς ψυχῆς μου θεράπευσον τραύματα, Ἰησοῦ καὶ γλύκανον, τὴν καρδίαν μου Πολυέλεε   δέομαι,                Ἰησοῦ    Σωτήρ   μου,       ἵνα μεγαλύνω Σε σῳζόμενος.

Ιησοῦ γλυκύτατε Χριστέ, Ἰησοῦ διάνοιξον, τῆς μετανοίας μοι πύλας Φιλάνθρωπε, Ἰησοῦ καὶ δέξαι με, Σοὶ προσπίπτοντα, καὶ θερμῶς  ἐξαιτούμενον,  Ἰησοῦ  Σωτήρ  μου,  τῶν πλημμελημάτωντὴν συγχώρησιν.

Δόξα.

Ιησοῦ γλυκύτατε Χριστέ, Ἰησοῦ ἐξάρπασον, ἐκ τῆς χειρὸς τοῦ δολίου    Βελίαρ  με, Ἰησοῦ καὶ     ποίησον,              δεξιὸν                κἀμὲ παραστάτην τῆς δόξης Σου, Ἰησοῦ Χριστέ μου, μοίρας εὐωνύμου λυτρωσάμενος.

Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.

Ιησοῦν γεννήσασα Θεόν, Δέσποινα δυσώπησον, ὑπὲρ ἀχρείων ἱκετῶν Πανάχραντε, ὅπως τῆς κολάσεως, ταῖς πρεσβείαις Σου λυτρωθῶμεν ἀμόλυντε, οἱ μεμολυσμένοι, δόξης ἀϊδίου    ἀπολαύσαντες.

ᾨδὴ γ’. Ἐν πέτρᾳ με τῆς πίστεως.

Εἰσάκουσον Φιλάνθρωπε Ἰησοῦ μου, τοῦ δούλου Σου βοῶντος ἐν  κατανύξει·  καὶ  ῥῦσαι  Ἰησοῦ  με  τῆς  καταδίκης,  καὶ τῆς κολάσεως, μόνε μακρόθυμε, Ἰησοῦ γλυκύτατε πολυέλεε.

Υπόδεξαι             τὸν         δοῦλόν Σου        Ἰησοῦ    μου,       προσπίπτοντα   σὺν δάκρυσιν Ἰησοῦ μου· καὶ σῶσον Ἰησοῦ μου μετανοοῦντα, καὶ           τῆς γεέννης        με, Δέσποτα λύτρωσαι, Ἰησοῦ γλυκύτατε πολυέλεε.

Δόξα.

Τὸν χρόνον Ἰησοῦ μου ὅν δέδωκάς μοι, εἰς πάθη ἐδαπάνησα Ἰησοῦ        μου·       διό         με Ἰησοῦ              μου        μὴ                ἀποῤῥίψης,       ἀλλ’ ἀνακάλεσαι, δέομαι Δέσποτα, Ἰησοῦ γλυκύτατε, καὶ διάσωσον.

Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.

Παρθένε ἡ τεκοῦσα τὸν Ἰησοῦν μου, ἱκέτευε ῥυσθῆναι με τῆς γεέννης, ἡ μόνη προστασία τῶν θλιβομένων,     Θεοχαρίτωτε, καὶ καταξίωσον, τῆς ζωῆς Πανάμωμε τῆς ἀγήρω με.

Κάθισμα. Ἦχος α’. Τὸν τάφον Σου Σωτήρ.

Σωτήρ μου Ἰησοῦ, ὁ τὸν Ἄσωτον σώσας, Σωτήρ μου Ἰησοῦ, ὁ δεξάμενος    Πόρνην, κἀμὲ    νῦν ἐλέησον, Ἰησοῦ

                πολυέλεε· σῶσον            οἴκτειρον, ὦ Ἰησοῦ εὐεργέτα, ὥσπερ ᾤκτειρας, τὸν Μανασσῆν Ἰησοῦ μου, ὡς μόνος Φιλάνθρωπος.

ᾨδὴ δ’. Ἐλήλυθας ἐκ Παρθένου.

Θεράπευσον, Ἰησοῦ μου ψυχῆς μου τὰ τραύματα, Ἰησοῦ μου δέομαι, καὶ τῆς χειρός με ἐξάρπασον, Ἰησοῦ μου εὔσπλαγχνε, τοῦ ψυχοφθόρου Βελίαρ, καὶ διάσωσον.

Ημάρτηκα,         Ἰησοῦ    μου        γλυκύτατε          εὔσπλαγχνε·      Ἰησοῦ    μου σῶσόν         με, τὸν  προσφυγόντα   τῇ       σκέπῃ   Σου,       Ἰησοῦ μακρόθυμε, καὶ Βασιλείας τῆς Σῆς με καταξίωσον.

Δόξα.

Οὐχ ἥμαρτεν, Ἰησοῦ μου οὐδεὶς ὥσπερ ἥμαρτον, ἐγὼ ὁ ταλαί- πωρος· νῦν δὲ προσπίπτω δεόμενος· Ἰησοῦ μου σῶσόν με, καὶ τὴν ζωὴν Ἰησοῦ μου κληροδότησον.

Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.

Πανύμνητε, Ἰησοῦν ἡ γεννήσασα Κύριον, Αὐτὸν καθικέτευε, τοῦ λυτρωθῆναι κολάσεως, πάντας τοὺς ὑμνοῦντάς Σε, καὶ Θεοτόκον κυρίως ὀνομάζοντας.

ᾨδὴ ε’. Ὁ φωτισμὸς τῶν ἐν σκότει.

Σὺ           φωτισμός,           Ἰησοῦ    μου        νοός   μου,       Σὺ  σωτηρία, τῆς ἀπεγνωσμένης          ψυχῆς   μου

  Σῶτερ,  Σὺ           Ἰησοῦ                    μου,       τῆς κολάσεως  ῥῦσαι,  καὶ  γεέννης  ἐμὲ  κραυγάζοντα·  Σῶσον Ἰησοῦ μου, Χριστέ με τὸν ἄθλιον.

Ολοσχερῶς,       Ἰησοῦ    μου   πρὸς      πάθη     τῆς         ἀτιμίας, καταβεβλημένος ἤδη κραυγάζω· Σὺ Ἰησοῦ μου,

βοηθείας μοι χεῖρα,       καταπέμψας     ἔκσπασον κράζοντα·     Σῶσον   Ἰησοῦ    μου, Χριστέ με τὸν ἄθλιον.

Δόξα.

Βέβηλον νοῦν, Ἰησοῦ περιφέρων ἀναβοῶ Σοι· Κάθαρον τοῦ ῥύπου με τῶν πταισμάτων, καὶ λύτρωσαί με τὸν εἰς βάθη κακίας, ἐξ            ἀγνωσίας            κατολισθήσαντα, Σῶτερ Ἰησοῦ μου,       καὶ σῶσόν με δέομαι.

Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.

Τὸν Ἰησοῦν, ἡ γεννήσασα Κόρη Θεοκυῆτορ, Τοῦτον ἐκδυσώπει σωθῆναι πάντας τοὺς ὀρθοδόξους, μοναστὰς καὶ μιγάδας, καὶ γεέννης ῥυσθῆναι κράζοντας· πλήν Σου προστασίαν, βεβαίαν οὐκ ἔγνωμεν.

ᾨδὴ Ϛ’. Ἐν ἀβύσσῳ πταισμάτων.

Ιησοῦ μου Χριστὲ πολυέλεε, ἐξομολογούμενον δέξαι με Δέσπο- τα, ὦ Ἰησοῦ καὶ σῶσόν με, καὶ φθορᾶς Ἰησοῦ με ἐξάρπασον.

Ιησοῦ μου οὐ γέγονεν ἕτερος, ἄσωτος οὐδείς, ὡς ἐγὼ ὁ ταλαί- πωρος, ὦ Ἰησοῦ Φιλάνθρωπε· ἀλλὰ Σὺ Ἰησοῦ με διάσωσον.

Δόξα.

Ιησοῦ μου καὶ Πόρνην καὶ Ἄσωτον, καὶ τὸν Μανασσῆν καὶ Τελώνην νενίκηκα, ὦ Ἰησοῦ μου πάθεσι, καὶ Λῃστήν,   Ἰησοῦ, Νινευΐτας τε.

Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.

Ιησοῦν τὸν Χριστόν μου κυήσασα, Ἄχραντε Παρθένε, ἡ μόνη ἀμό- λυντος, μεμολυσμένον ὄντα με, πρεσβειῶν Σου ὑσσώπῳ νῦν κάθαρον.

Κοντάκιον. Ἦχος δ’. Ἐπεφάνης σήμερον.

Ιησοῦ γλυκύτατε, τὸ φῶς τοῦ Κόσμου, τῆς ψυχῆς μου φώτισον, τοὺς ὀφθαλμούς, Υἱὲ Θεοῦ, τῇ θεαυγεῖ Σου λαμπρότητι, ἵνα ὑμνῶ Σε τὸ φῶς τὸ ἀνέσπερον.

ᾨδὴ ζ’. Εἰκόνος χρυσῆς.

Χριστὲ Ἰησοῦ, οὐδεὶς ἥμαρτεν ἐν γῇ ἐκ τοῦ αἰῶνος, ὦ Ἰησοῦ μου, ὥσπερ ἥμαρτον, ἐγὼ ὁ τάλας καὶ ἄσωτος· ὅθεν Ἰησοῦ μου βοῶ Σοι· μελῳδοῦντα με οἴκτειρον, Εὐλογητὸς εἶ ὁ Θεός,    ὁ τῶν Πατέρων ἡμῶν.

Χριστὲ Ἰησοῦ, ἐν τῷ φόβῳ Σου βοῶ καθήλωσόν με, ὦ Ἰησοῦ μου     καὶ κυβέρνησον, νῦν     πρὸς      λιμένα  τὸν     εὔδιον, ὅπως Ἰησοῦ μου οἰκτίρμον, μελῳδῶ Σοι σῳζόμενος· Εὐλογητὸς εἶ ὁ Θεός, ὁ τῶν Πατέρων ἡμῶν.

 Δόξα.

Χριστὲ Ἰησοῦ, μυριάκις ὑπεσχέθην Σοι ὁ τάλας, ὦ Ἰησοῦ μου τὴν μετάνοιαν, ἀλλ’ ἐψευσάμην ὁ ἄθλιος. Ὅθεν Ἰησοῦ μου βοῶ Σοι· τὴν ἀναίσθητον μένουσαν, ψυχήν μου φώτισον  Χριστέ, ὁ τῶν Πατέρων Θεός.

Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.

Χριστὸν Ἰησοῦν, ἡ γεννήσασα φρικτῶς καὶ ὑπὲρ φύσιν, Αὐτὸν δυσώπει Παναμώμητε, τὰ παρὰ φύσιν μου πταίσματα, πάντα συγχωρῆσαί         μοι         Κόρη,    ἵνα         κράζω   σῳζόμενος· Εὐλογημένη ἡΘεὸν σαρκὶ κυήσασα.

ᾨδὴ η’. Τὸν ἐν καμίνῳ τοῦ πυρός.

Σὲ Ἰησοῦ μου δυσωπῶ· ὡς τὴν Πόρνην Ἰησοῦ μου ἐλυτρώσω, τῶν            πολλῶν ἐγκλημάτων,     οὕτω     κἀμὲ      Ἰησοῦ,                Χριστέ  μου λύτρωσαι καὶ κάθαρον, τὴν ῥερυπωμένην ψυχήν μου Ἰησοῦ μου.

Καθυποκύψας Ἰησοῦ, ταῖς ἀλόγοις ἡδοναῖς, ἄλογος ὤφθην, καὶ τοῖς κτήνεσιν ὄντως, ὦ Ἰησοῦ μου, οἰκτρῶς, ὁ τάλας Σῶτερ ἀφωμοίωμαι· ὅθεν Ἰησοῦ με τῆς ἀλογίας ῥῦσαι.

Εὐλογοῦμεν Πατέρα, Υἱόν, καὶ Ἅγιον Πνεῦμα, τὸν Κύριον.

Περιπεσὼν ὦ Ἰησοῦ, ψυχοφθόροις ἐν λῃσταῖς ἀπεγυμνώθην, τὴν           στολὴν Ἰησοῦ μου, τὴν  θεοΰφαντον      νῦν,       καὶ                κεῖμαι μώλωψι κατάστικτος· ἔλαιον Χριστέ μου ἐπίχεε καὶ οἶνον.

Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.

Τὸν Ἰησοῦν μου καὶ Θεόν, ἡ βαστάσασα Χριστὸν ἀνερμηνεύ- τως,          Θεοτόκε Μαρία, Τοῦτον              δυσώπει              ἀεί,                κινδύνων σῴζεσθαι τοὺς δούλους Σου, καὶ τοὺς ὑμνητάς Σου ἀπείρανδρε Παρθένε.

ᾨδὴ θ’. Τὸν ἐκ Θεοῦ Θεὸν Λόγον.

Τὸν Μανασσῆν Ἰησοῦ μου, τὸν Τελώνην, τὴν Πόρνην, τὸν Ἄσωτον          οἰκτίρμον Ἰησοῦ, καὶ τὸν              Λῃστὴν                ὑπερβέβηκα, Ἰησοῦ  μου  ἐν  ἔργοις,  αἰσχίστοις  καὶ  ἀτόποις  Ἰησοῦ·  ἀλλὰ Σὺ Ἰησοῦ μου, προφθάσας με διάσωσον.

Τοὺς ἐξ Ἀδὰμ Ἰησοῦ μου, ἁμαρτήσαντας πάντας, πρὸ νόμου καὶ ἐν νόμῳ Ἰησοῦ, καὶ μετὰ νόμον ὁ ἄθλιος, Ἰησοῦ μου καὶ χάριν, νενίκηκα τοῖς πάθεσιν οἰκτρῶς· ἀλλὰ Σὺ Ἰησοῦ μου,    τοῖς κρίμασί Σου σῶσόν με.

Δόξα.

Μὴ χωρισθῶ Ἰησοῦ μου, τῆς ἀφράστου Σου δόξης, μὴ τύχω τῆς μερίδος Ἰησοῦ, τῆς εὐωνύμου γλυκύτατε, Ἰησοῦ·    ἀλλὰ Σύ με, τοῖς δεξιοῖς προβάτοις Σου Χριστέ, Ἰησοῦ μου συντάξας, ἀνάπαυσον ὡς εὔσπλαγχνος.

Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.

Τὸν Ἰησοῦν Θεοτόκε, ὅν ἐβάστασας μόνη, ἀπείρανδρε Παρθένε Μαριάμ, Τοῦτον Ἁγνὴ ἐξιλέωσε, ὡς Υἱόν Σου καὶ Κτίστην, ῥυσθῆναι τοὺς προστρέχοντας εἰς Σέ, πειρασμῶν καὶ     κινδύνων,  καὶ τοῦ πυρὸς τοῦ μέλλοντος.

Στιχηρὰ προσόμοια.

Ἦχος πλ. β’. Ὅλην ἀποθέμενοι.

Ιησοῦ γλυκύτατε, ψυχῆς ἐμῆς θυμηδία, Ἰησοῦ ἡ κάθαρσις, τοῦ νοός μου, Δέσποτα πολυέλεε· Ἰησοῦ σῶσόν με, Ἰησοῦ Σωτήρ μου, Ἰησοῦ μου παντοδύναμε, μὴ καταλίπῃς με, Σῶτερ Ἰησοῦ με ἐλέησον· καὶ λύτρωσαι κολάσεως, πάσης Ἰησοῦ καὶ ἀξίωσον, τῆς τῶν σῳζομένων, μερίδος Ἰησοῦ μου τῷ χορῷ, τῶν ἐκλεκτῶν  Σου μὲ σύνταξον, Ἰησοῦ Φιλάνθρωπε.

Ιησοῦ γλυκύτατε, τῶν Ἀποστόλων ἡ δόξα, Ἰησοῦ μου καύχημα, τῶν       Μαρτύρων Δέσποτα      παντοδύναμε·  Ἰησοῦ                σῶσόν  με, Ἰησοῦ Σωτήρ μου, Ἰησοῦ μου ὡραιότατε, τόν Σοὶ προστρέχοντα, Σῶτερ Ἰησοῦ με ἐλέησον, πρεσβείαις τῆς Τεκούσης Σε, πάντων Ἰησοῦ τῶν Ἁγίων Σου, Προφητῶν τε πάντων, Σωτήρ μου  Ἰησοῦ, καὶ τῆς τρυφῆς, τοῦ Παραδείσου ἀξίωσον, Ἰησοῦ πανάγαθε.

Δόξα.

Ιησοῦ γλυκύτατε, τῶν μοναζόντων τὸ κλέος, Ἰησοῦ μακρόθυμε, Ἀσκητῶν           ἐντρύφημα καὶ καλλώπισμα·     Ἰησοῦ                σῶσόν  με, Ἰησοῦ             Σωτήρ   μου,       Ἰησοῦ                    μου πολυέλεε, χειρὸς                    ἐξάρπασον, Σῶτερ Ἰησοῦ με τοῦ δράκοντος, καὶ τούτου τῶν παγίδων με, Σῶτερ        Ἰησοῦ    ἐλευθέρωσον,  λάκκου κατωτάτου,        Σωτήρ   μου Ἰησοῦ ἀναγαγών, καὶ δεξιοῖς συναρίθμησον, Ἰησοῦ προβάτοις με.

Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.

Μὴ         καταπιστεύσης με,          ἀνθρωπίνῃ         προστασίᾳ,        Παναγία Δέσποινα,  ἀλλὰ  δέξαι  δέησιν  τοῦ  ἱκέτου  Σου·  θλῖψις γὰρ ἔχει με, φέρειν οὐ δύναμαι, τῶν Δαιμόνων τὰ τοξεύματα· σκέπην οὐ κέκτημαι, οὐδέ ποῦ προσφύγω ὁ ἄθλιος, πάντοθεν πολεμούμενος, καὶ παραμυθίαν οὐκ ἔχω πλήν Σου. Δέσποινα τοῦ Κόσμου, ἐλπὶς καὶ προστασία τῶν πιστῶν, μή μου παρίδῃς τὴν δέησιν, τὸ συμφέρον ποίησον.

 Εὐχὴ εἰς τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν.

έσποτα Χριστέ, ὁ Θεός, ὁ τοῖς πάθεσί Σου τὰ πάθη μου θερα- πεύσας, καὶ τοῖς τραύμασί Σου τὰ τραύματά μου ἰατρεύσας, χάρισαί        μοι         τῷ           πολλὰ                   Σοι          πταίσαντι           δάκρυα                κατανύξεως· συγκέρασόν μου τὸ σῶμα, ἀπὸ ὀσμῆς τοῦ ζωοποιοῦ σώματός Σου, καὶ γλύκανόν μου τὴν ψυχήν, τῷ Σῷ Τιμίῳ Αἵματι, ἀπὸ τῆς πικρίας, ἥν με ὁ ἀντίδικος ἐπότισεν. Ὕψωσόν μου τὸν νοῦν πρὸς Σέ, κάτω ἑλκυσθέντα, καὶ ἀνάγαγέ με ἀπὸ τοῦ χάσματος τῆς ἀπωλείας· ὅτι οὐκ ἔχω μετάνοιαν, οὐκ ἔχω κατάνυξιν, οὐκ ἔχω δάκρυον παρακλητικόν, τὰ ἐπανάγοντά με τέκνα πρὸς τὴν ἰδίαν κληρονομίαν. Ἐσκότισμαι τὸν νοῦν ἐν τοῖς βιωτικοῖς πάθεσι, καὶ οὐκ ἰσχύω ἀτενίσαι πρὸς Σὲ ἐν ὀδύνῃ, οὐ δύναμαι θερμανθῆναι τοῖς δάκρυσι τῆς πρὸς Σὲ ἀγάπης. Ἀλλά, Δέσποτα Κύριε, Ἰησοῦ Χριστέ,   ὁ θησαυρὸς       τῶν        ἀγαθῶν,                δώρησαί              μοι         μετάνοιαν ὁλόκληρον, καὶ καρδίαν ἐπίπονον εἰς ἀναζήτησίν Σου· χάρισαί μοι τὴν χάριν Σου, καὶ ἀνακαίνισον ἐν ἐμοὶ τὰς μορφὰς τῆς Σῆς εἰκόνος. Κατέλιπόν Σε μὴ μὲ ἐγκαταλίπῃς· ἔξελθε εἰς ἀναζήτησίν μου, ἐπανάγαγέ με πρὸς τὴν νομήν Σου, συναρίθμησόν με τοῖς προβάτοις   τῆς         ἐκλεκτῆς Σου     ποίμνης,              καὶ                διάθρεψόν         με           σὺν αὐτοῖς ἐκ τῆς χλόης τῶν θείων Σου Μυστηρίων· πρεσβείαις τῆς πανάγνου Μητρός Σου καὶ πάντων τῶν Ἁγίων Σου. Ἀμήν.

ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΘΕΙΑΣ ΜΕΤΑΛΗΨΕΩΣ   ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΘΕΙΑΣ ΜΕΤΑΛΗΨΕΩΣ    ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΘΕΙΑΣ ΜΕΤΑΛΗΨΕΩΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΘΕΙΑΣ ΜΕΤΑΛΗΨΕΩΣ   ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΘΕΙΑΣ ΜΕΤΑΛΗΨΕΩΣ    ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΘΕΙΑΣ ΜΕΤΑΛΗΨΕΩΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΘΕΙΑΣ ΜΕΤΑΛΗΨΕΩΣ   ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΘΕΙΑΣ ΜΕΤΑΛΗΨΕΩΣ    ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΘΕΙΑΣ ΜΕΤΑΛΗΨΕΩΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΘΕΙΑΣ ΜΕΤΑΛΗΨΕΩΣ   ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΘΕΙΑΣ ΜΕΤΑΛΗΨΕΩΣ    ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΘΕΙΑΣ ΜΕΤΑΛΗΨΕΩΣ  ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΘΕΙΑΣ ΜΕΤΑΛΗΨΕΩΣ   ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΘΕΙΑΣ ΜΕΤΑΛΗΨΕΩΣ    ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΘΕΙΑΣ ΜΕΤΑΛΗΨΕΩΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΘΕΙΑΣ ΜΕΤΑΛΗΨΕΩΣ   ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΘΕΙΑΣ ΜΕΤΑΛΗΨΕΩΣ    ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΘΕΙΑΣ ΜΕΤΑΛΗΨΕΩΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΘΕΙΑΣ ΜΕΤΑΛΗΨΕΩΣ   ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΘΕΙΑΣ ΜΕΤΑΛΗΨΕΩΣ    ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΘΕΙΑΣ ΜΕΤΑΛΗΨΕΩΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΘΕΙΑΣ ΜΕΤΑΛΗΨΕΩΣ   ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΘΕΙΑΣ ΜΕΤΑΛΗΨΕΩΣ    ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΘΕΙΑΣ ΜΕΤΑΛΗΨΕΩΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΘΕΙΑΣ ΜΕΤΑΛΗΨΕΩΣ   ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΘΕΙΑΣ ΜΕΤΑΛΗΨΕΩΣ    ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΘΕΙΑΣ ΜΕΤΑΛΗΨΕΩΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΘΕΙΑΣ ΜΕΤΑΛΗΨΕΩΣ   ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΘΕΙΑΣ ΜΕΤΑΛΗΨΕΩΣ    ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΘΕΙΑΣ ΜΕΤΑΛΗΨΕΩΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΘΕΙΑΣ ΜΕΤΑΛΗΨΕΩΣ   ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΘΕΙΑΣ ΜΕΤΑΛΗΨΕΩΣ    ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΘΕΙΑΣ ΜΕΤΑΛΗΨΕΩΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΘΕΙΑΣ ΜΕΤΑΛΗΨΕΩΣ   ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΘΕΙΑΣ ΜΕΤΑΛΗΨΕΩΣ    ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΘΕΙΑΣ ΜΕΤΑΛΗΨΕΩΣ  ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΘΕΙΑΣ ΜΕΤΑΛΗΨΕΩΣ   ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΘΕΙΑΣ ΜΕΤΑΛΗΨΕΩΣ    ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΘΕΙΑΣ ΜΕΤΑΛΗΨΕΩΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΘΕΙΑΣ ΜΕΤΑΛΗΨΕΩΣ   ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΘΕΙΑΣ ΜΕΤΑΛΗΨΕΩΣ    ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΘΕΙΑΣ ΜΕΤΑΛΗΨΕΩΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΘΕΙΑΣ ΜΕΤΑΛΗΨΕΩΣ   ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΘΕΙΑΣ ΜΕΤΑΛΗΨΕΩΣ    ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΘΕΙΑΣ ΜΕΤΑΛΗΨΕΩΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΘΕΙΑΣ ΜΕΤΑΛΗΨΕΩΣ   ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΘΕΙΑΣ ΜΕΤΑΛΗΨΕΩΣ    ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΘΕΙΑΣ ΜΕΤΑΛΗΨΕΩΣ

Μοιραστείτε τη σελίδα. Πατήστε το τελευταίο κουμπί για περισσότερες επιλογές
Exit mobile version