ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ ΙΟΥΝΙΟΣ 2025
† ΑΡΧΙΜ. ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ ΚΑΤΡΑΜΑΔΟΥ
Σήμερα η Αγία μας Εκκλησία μέσα από τη Εορτή της Πεντηκοστής τιμά τη γενέθλια ημέρα της. Τότε που φανερώθηκε μέσα στην ιστορία και τον κόσμο το προαιώνιο «κεκρυμμένο» μυστήριό της. Το γεγονός και το περιεχόμενο της Εορτής περιγράφουν οι Πράξεις των Αποστόλων. Στο Ευαγγελικό ανάγνωσμα που ακούστηκε, ο Χριστός με έναν σαφή υπαινιγμό αναφέρεται στη δύναμη και τη Χάρη του Αγ. Πνεύματος. « Την τελευταία μέρα της Εορτής, την λαμπρή, στάθηκε ο Ιησούς μπροστά στο πλήθος και φώναξε: «Όποιος διψάει, να έρθει σ’ Εμένα και να πιεί. Μέσα από Εκείνον που πιστεύει σ’ εμένα, καθώς λέει η Γραφή, ποτάμια ζωντανό νερό θα τρέξουν». Αυτό το είπε ο Κύριος εννοώντας το Αγ. Πνεύμα που θα έπαιρναν όσοι πίστευαν σ’ Αυτόν.
Ακόμα δεν είχαν κανείς λάβει το Αγ. Πνεύμα, αφού ο Ιησούς δεν είχε δοξαστεί με την ανάσταση Του. Πολλοί άνθρωποι που άκουσαν αυτά τα λόγια, έλεγαν: «Αυτός είναι πραγματικά ο προφήτης που περιμένουμε». Άλλοι : «Αυτός είναι ο Μεσσίας». Ενώ άλλοι: «Ο Μεσσίας θα έρθει από τη Γαλιλαία. Η Γραφή δεν είπε πως ο Μεσσίας θα προέρχεται από τους απογόνους του Δαβίδ και θα γεννηθεί στη Βηθλεέμ, το χωριό καταγωγής του Δαβίδ;» Διχάστηκε το πλήθος και φρουροί ήθελαν να Τον συλλάβουν ως βλάσφημο, κανείς όμως δεν τολμούσε να απλώσει το χέρι πάνω Του. Γύρισαν πίσω οι φρουροί στους Φαρισαίους, και αυτοί τους ρώτησαν: «Γιατί δεν τον φέρατε;» Αυτοί απάντησαν: «Ποτέ άνθρωπος δεν μίλησε όπως αυτός». Τους ξαναρώτησαν οι Φαρισαίοι: «Μήπως παρασυρθήκατε κι εσείς; Πίστεψε σ’ αυτόν κανένα μέλος του συνεδρίου ή κανείς από εμάς; Μόνο ο λαουτζίκος, ο όχλος πιστεύει που δεν ξέρει τον Νόμο του Μωυσή και γι’ αυτό είναι καταραμένοι». Τότε ο Νικόδημος ένας απ’ αυτούς με φωτισμένο νου είπε: «Μήπως μπορούμε σύμφωνα με τον Νόμο μας να καταδικάσουμε έναν άνθρωπο, αν πρώτα δεν τον ακούσουμε και δεν μάθουμε τι έκανε;» και αυτοί περιγελώντας τον, του απάντησαν : «Μήπως κατάγεσαι κι εσύ από τη Γαλιλαία; Μελέτησε τις Γραφές και θα δεις πως κανένας προφήτης δεν πρόκειται να έρθει από τη Γαλιλαία». Τότε ο Κύριος μίλησε πάλι και τόνισε: «Εγώ είμαι το φως του κόσμου, όποιος με ακολουθήσει δεν θα πλανιέται στο σκοτάδι, αλλά θα έχει το φως που οδηγεί στη ζωή».
Οι Εβραίοι, εκτός από το Πάσχα και την Πεντηκοστή, είχαν και την Εορτή της Σκηνοπηγίας, Η εορτή των σκηνών, ετελείτο αρχές Οκτώβρη σε ανάμνηση της ζωής των Εβραίων σε σκηνές στην έρημο. Στη γιορτή αυτή έστηναν σκηνές ή καλύβες από κλώνους δένδρων στους δρόμους ή στις πλατείες ή στις αυλές των σπιτιών τους και έμεναν εκεί. Κάθε μέρα 2 μεγάλες λυχνίες ήταν αναμμένες στο Ναό να τις βλέπουν όλοι. Μετά το εορταστικό 7ήμερο ο λαός συγκεντρωνόταν στο Ναό και εκεί γινόταν μία τελετή-σπονδή ύδατος για να θυμάται ο λαός τον βράχο που θαυματουργικά ανάβλυζε το νερό στην πορεία τους μέσα στην έρημο. Την ώρα αυτής της τελετής των Εβραίων, της άφθονης προσφοράς νερού, από την δεξαμενή του Σιλωάμ, έλαβε αφορμή ο Χριστός και διδάσκει το λαό διακηρύσσοντας: Όποιος διψάει για συμμετοχή στην αιώνια ζωή, θα πρέπει να καταφύγει σ’ Αυτόν για να ξεδιψάσει, αφού ο Χριστός προ-τυπωτικά ήταν ο βράχος από τον οποίο ανάβλυσε το νερό τότε στην πορεία των πατέρων τους Εβραίων στην έρημο. Τώρα, με την παρουσία, το λόγο αλλά και ό,τι ακολουθήσει, Αυτός θα συνεχίσει να ξεδιψάει το λαό Του και ταυτόχρονα κάνει τον καθένα μας μία καθαρή πηγή νερού. Ο Κύριος υπόσχετε και πάλι το ζωντανό, το τρεχούμενο νερό που υποσχέθηκε στη Σαμαρείτιδα, το νερό το ιαματικό, της δεξαμενής, με το οποίο θεράπευσε τον παράλυτο, το νερό της κολυμβήθρας Σιλωάμ, με το οποίο νίφτηκε ο τυφλός και απέκτησε το φως του.
Όλη η πιο πάνω διδασκαλία έχει διαχρονικό νόημα στους πιστούς. Όλα τα πιο πάνω παραπέμπουν στον εαυτό Του, την αιώνια ζωή και το Βάπτισμά μας ως το ξεκίνημα αυτής της ζωής και ταυτόχρονα δηλώνουν την δωρεά και την αφθονία του Παράκλητου, του Αγ. Πνεύματος, το οποίο λάβαμε την μεγάλη ημέρα της Πεντηκοστής, το οποίο πλούσια εκχύθηκε σαν σήμερα, τότε μεν στους Αγ., Αποστόλους και στην Παναγία, δι’ όλων εκείνων στη συνέχεια στην Εκκλησία.
Αυτή τη δωρεά του Αγ. Πνεύματος εορτάζει σήμερα η Εκκλησία στην γενέθλια μέρα της. Αυτή η δωρεά μας δείχνει και το Ευαγγελικό Ανάγνωσμα και το Βιβλίο των Πράξεων, που διηγείται το γεγονός της επιφοιτήσεως, το οποίο φώτισε τους Αποστόλους για να μιλούν με πλήρη σαφήνεια για το πρόσωπο του Κυρίου. Ο Παράκλητος μεταβάλλει τους πρώην φοβισμένους σε πύρινους κήρυκες της Αναστάσεως, σε αγιοπνευματοφόρους καθοδηγητές του κόσμου. Η αφθονία της παρουσίας του Αγ. Πνεύματος θα συγκροτήσει τον θεσμό της Εκκλησίας, θα μας οδηγεί στο να ανακαλύπτουμε το δρόμο της συνδέσεως και σωτηρίας με τον Χριστό και την Εκκλησία και η Εκκλησία τόπος της παρουσίας του Αγ. Πνεύματος θα μας οδηγεί εις «πάσαν την αλήθειαν». Για το λόγο αυτό η αναζήτηση του Θεού δεν μπορεί να γίνει μακριά και έξω από την Εκκλησία, αφού εκτός Εκκλησίας δεν υπάρχει σωτηρία και δεν υφίσταται δυνατότητα αποκτήσεως του Αγ. Πνεύματος.
Λαμβάνοντας αφορμή και από τις 2 λυχνίες με το φως, που έκαιγαν τις ημέρες της Εορτής της Σκηνοπηγίας, ο Κύριος εκτός από την δήλωσή Του ότι είναι το νερό το ζωντανό, ταυτίζει τον εαυτό Του και με το φως,αφού Αυτός είναι το μόνιμο, διαρκές και αληθινό φως. Φως, που χρειάζεται ο άνθρωπος να ζήσει. Φως, που διαλύει τα ποικίλα σκοτάδια του παρόντος. Φως, που φωτίζει και θερμαίνει το σύμπαν. Φως, που κάνει διάφανο τον κόσμο, ώστε να βλέπει κανείς παντού στα κτίσματα τον Θεό και να αναφωνεί: «Φως Χριστού φαίνει πάσι».
Ποια τα μηνύματα απο τα αναγνωσματα τα σημερινά
1) Από την Αποστολική Περικοπή το Αγ. Πνεύμα κατήλθε, όταν η πρώτη Εκκλησία, μαζί με την Μητέρα του Κυρίου, ήταν συναγμένη σε Λατρεία και Προσευχή. Αυτό σημαίνει ότι η Λατρεία στην Εκκλησία και σε κάθε ευλογημένο Ναό είναι ο κατ’ εξοχήν τόπος και το κατοικητήριο του Παρακλήτου, όπου αξιώνεται ο πιστός Χριστιανός της δωρεάς του Αγ. Πνεύματος. Αν θέλουμε να αποκτήσουμε την Χάρη του Αγ. Πνεύματος τότε δεν μπορεί κανείς να διανοηθεί την ευκαιριακή και τυπική συμμετοχή του στο Σώμα της Εκκλησίας.
- Η Εκκλησία είναι η πνευματική μας μητέρα. Μείνε στην Εκκλησία για να σωθείς. Η Εκκλησία αγιάζει τους ανθρώπους. Δεν φτιάχνει οπαδούς αλλά φωτόμορφα τέκνα, τους Αγίους Της. Στην Εκκλησία καταφεύγουμε ως οι αλλοιωμένες και φθαρμένες από την αμαρτία εικόνες του Θεού και ζούμε την εσωτερική εν Αγ. Πνεύματι μεταμόρφωση μας. Στην Εκκλησία αδιάκοπα ενεργεί το Άγ. Πνεύμα. Η Εκκλησία δεν σταματά στο κλάμα, περνάει στη χαρά και δίνει την πραγματική διάσταση της ζωής. Η Εκκλησία δεν είναι τωρινή και πρόσκαιρη, είναι αιώνια. Η Εκκλησία είναι ο χώρος της συνεχούς Πεντηκοστής. Εκκλησία είμαστε όλοι μας που δια της ομολογίας της αληθινής πίστεως, της βαπτίσεώς μας αλλά και της συχνής συμμετοχής μας στη Θ. Κοινωνία αποτελούμε τα μέλη Της. Μόνο όποιος βιώνει την Θ. Ευχαριστία φωτίζεται αποκτά τον Παράκλητο και κατανοεί τι είναι η Εκκλησία και τι σημαίνει να ανήκω σε Αυτή. Η Εκκλησία σέβεται το αυτεξούσιο, την ελευθερία του κάθε ανθρώπου, τα ατομικά δικαιώματα και βασικό μέλημα και εργασία Της είναι η μετάνοια η επίγνωση δηλαδή του ποιος είμαι και ότι το Αγ. Πνεύμα με αποκαθιστά όπως τον άσωτο υιό στην αρχική μου δόξα ως παιδί του Θεού για να ζω συνεχώς στη Βασιλεία Του. Η δε Βασιλεία του Θεού είναι ο τόπος της Εκκλησίας τηςΣτρατευομένης στη γη και της Θριαμβρεύουσας εν Ουρανοίς γι’ αυτό και δεν γκρεμίζεται, δεν επηρεάζεται δεν καταργείται ποτέ, αφού είναι ο τόπος του Αγ. Πνεύματος, ο θεανθρώπινος Οργανισμός και συνεπώς δεν μπορούμε να πούμε εγώ πιστεύω στο Χριστό, όπως εγώ θέλω και δεν δέχομαι την Εκκλησία Του. Για να λάβεις την Χάρη του Παρακλήτου, οφείλεις να ζεις συνειδητά και σωστά μέσα στην Εκκλησία, αν επιθυμείς να σωθείς.
- Ο σύγχρονος πολιτισμός είναι στην ουσία του αντιπνευματικός. Ο ορθολογιστής αδιάφορος πνευματικά άνθρωπος της εποχής μας αρνείται πεισματικά να παραδεχθεί την αλήθεια τον Τριαδικού Θεού συνεπώς με τον τρόπο της ζωής του κρατά ομπρέλα στο κατακλυσμό του Αγ. Πνεύματος. Με την ηθική αταξία που ζει φυγαδεύει τους καρπούς του Αγ Πνεύματος την αληθινή αγάπη, την πραγματική χαρά, την ειρήνη, τη μακροθυμία, την πηγαία καλοσύνη. Αποθεώνει το πρόσκαιρο, το επιφανειακό, το φανταχτερό. Δεν θέλει να διακρίνει το σημαντικό από το ευτελές, το ορθό από το εσφαλμένο. Με αλαζονεία ισχυρίζεται ότι όλα είναι σχετικά και το μόνο που αξίζει να επιδιώκει κάποιος είναι το χρήσιμο και το ιδιοτελές. Χωρίς όμως την πνοή και το φωτισμό του Αγ. Πνεύματος, όσο και αν προσπαθεί μόνος του δεν μπορεί να απελευθερωθεί από τη θολή σύγχυση και τον παραλογισμό στον οποίο ζει. Μιλά για ενότητα αλλά ζει τη διαίρεση, το διχασμό και τη διάσπαση. Διακηρύττει ότι βρίσκεται στην εποχή της επικοινωνίας, που καταργεί σύνορα και φραγμούς, και όμως εγκλωβίζεται στην απομόνωση, τη μοναξιά, την πλήξη και την κατάθλιψη. Ο αφηγητής της Πεντηκοστής ο Απ. και Ευαγγελιστής Λουκάς όμως μας εμφανίζει θαυμάσια το γεγονός της επιφοίτησης και μας παρουσιάζει πάντα τα έθνη παρόντα από την Ανατολή ως τη Δύση και από τον Βορρά ως το Νότο και δείχνει έτσι την παγκοσμιότητα και πολλαπλότητα της Εκκλησίας αλλά και την επιβεβλημένη ενότητα όλων μας και μας υποβάλλει την ανάγκη να γίνουμε δοχεία του Αγ. Πνεύματος και να μην γογγύζουμε στο να υποδεχόμαστε τη χάρη του και να ζούμε διαρκώς το δώρο της Πεντηκοστής.
Αδελφοί μου, μόνο με την κοινωνία του Αγ. Πνεύματος και εντός της Εκκλησίας μας μπορεί, ο όποιος αγώνας μας, να έχει πνευματικούς καρπούς για να επανορθώνουμε τη διαταραγμένη σχέση μας με την κοινωνία, με τον εαυτό μας, με τον Θεό και με τους άλλους. «Κυριε, ο το Πανάγιόν σου Πνεύμα εν τη τρίτη ώρα τοις Αποστόλοις σου καταπέμψας, τούτο, Αγαθέ, μη αντανέλης αφ’ ημών, αλλ’ εγκαίνισον ημίν τοις δεομένοις σου και Καρδίαν καθαράν κτίσον εν εμοί ο Θεός και πνεύμα ευθές εγκαίνισον εν τοις εγκάτοις μου». Αμήν.