ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΟ ΓΕΝΝΕΘΛΙΟ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ
† ΑΡΧΙΜ. ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣΚΑΤΡΑΜΑΔΟΥ
Πατέρας και Αδελφοί μου, Αιτία πνευματικής χαράς και αγαλλιάσεως η σημερινή μεγάλη ημέρα της Εκκλησίας. Σήμερα γιορτάζουμε την γέννηση της Αειπαρθένου, Θεοτόκου Μαρίας, του ευωδεστάτου άνθους που βλάστησε «εκ της ρίζης Ιεσσαί».
Γιορτάζουμε «παγκοσμίου ευφροσύνης γενέθλιο», που καθίσταται «η είσοδος όλων των εορτών και το προοίμιο του Μυστηρίου του Χριστού» έτσι όπως τονίζει ο Άγ. Ανδρέας Κρήτης. Η Γέννηση, που έγινε πρόξενος της αναγεννήσεως, αναπλάσεως, ωραιοποιήσεως και ανακαινίσεως των πάντων. Σήμερα γεννιέται Αυτή που θα γεννήσει χρονικώς, κατά ανερμήνευτο και παράδοξο τρόπο, τον Άχρονο και προαιώνιο Θεό Λόγο, τον Δημιουργό και Σωτήρα του κόσμου. Όλες οι προεικονίσεις, προτυπώσεις και προφητείες της Π. Διαθήκης στην Παναγία αναφέρονται. Την Παναγία προεικόνιζαν η άφλεκτος βΐάτος, το όραμα του Μωυσή, οι θεόγραφες πλάκες, η κιβωτός του Νόμου, το ουράνιο μάννα, η χρυσή στάμνα, η λυχνία, η τράπεζα, η ράβδος του Ααρών η βλαστήσασα, η κλίμακα του Ιακώβ, ο πόκος του Γεδεών, το αλατόμητο όρος του Δανιήλ, η κάμινος που με το πυρ δρόσιζε τους Τρεις Παίδες και τα Άγια των Αγίων η σκηνή του μαρτυρίου. Η Θεοτόκος είναι το μεταίχμιο μεταξύ Παλαιάς και Κ. Διαθήκης. Στην Παλαιά αποτελούσε το κήρυγμα των προφητών, την προσδοκία των δικαίων, ενώ στην Κ.Διαθήκη γίνεται ο γλυκασμός των αγγέλων, η δόξα των αποστόλων, το θάρρος των μαρτύρων, το εντρύφημα των οσίων, το καύχημα του ανθρωπίνου γένους, γι’ αυτό και μακαρίζεται από «πάσα γενεά».
Όλη η δημιουργία περίμενε την γέννησή Της. Η Παναγία είναι «ο καρπός των κτισμάτων» κατά τον Αγ. Νικόλαο Καβάσιλα, δηλαδή το σημείο εκείνο στο οποίο κατατείνει ολόκληρη η κτίση. Όπως το δένδρο υπάρχει για τον καρπό, έτσι η κτίση υπάρχει για την Παρθένο και η Παρθένος για τον Χριστό. Όχι μόνο οι άνθρωποι, αλλά και ο ουρανός και η γη, η ορατή και αόρατη κτίση δημιουργήθηκαν για την άχραντο Παρθένο. Όταν ο Θεός στην αρχή των αιώνων ατενίζοντας προς τα δημιουργήματά Του, είπε ότι είναι «καλά λίαν», έβλεπε μπροστά Του τον καρπό όλης της δημιουργίας, την Υπεραγία Θεοτόκο, και ο έπαινός Του ήταν η «ευφημία προς την Παρθένο».
Τη σημερινή μεγάλη ημέρα ευεργετείται όλη η κτίση από την γέννηση της πανάμωμης Δέσποινάς. «Το καινότατο αυτό δημιούργημα» δεν ήταν η καλύτερη γυναίκα στην γη, ούτε απλά η καλύτερη γυναίκα όλων των εποχών, αλλά ήταν Αυτή η μοναδική που μπορούσε να κατεβάσει τον ουρανό στην γη, να κάνει τον Θεό άνθρωπο. Ο δημιουργός Θεός Λόγος έπλασε τέτοια την ανθρώπινη φύση, ώστε όταν θα χρειαζόταν να γεννηθεί, να λάβει από αυτή την Μητέρα Του. Ο αόρατος και αθέατος Θεός δι ’ Αυτής, έρχεται επί της γης ορατός, ενώνεται και κοινωνεί με την κτίση με ουσιαστικότερο τρόπο. Ενώνει διά της ανθρωπίνης φύσεώς Του όλη την κτίση στην υπόστασή Του και την θεώνει. Ο απερίγραπτος και ανέστιος Θεός λαμβάνει «δούλου μορφήν» (Φιλιπ. 2,7), ανθρώπινη σάρκα και λογική ψυχή, συναναστρέφεται με τους ανθρώπους και περπατά πάνω στην γη. Ο «αχώρητος παντί» θα χωρέσει στην παρθενική μήτρα της Θεοτόκου, ώστε η Παναγία να καταστεί η «χώρα του Αχωρήτου».
Σήμερα επίσης λύνεται η στειρότητα της Άννας και γεννά «το κειμήλιο της Οικουμένης», κατά τον Αγ. Κύριλλο Αλεξανδρείας. Παρόμοιο θαύμα έκανε ο Θεός πολλές φορές στην Π. Διαθήκη στη Σάρρα την σύζυγο του Αβραάμ, στην Ρεβέκκα την σύζυγο του Ισαάκ, στην Άννα την μητέρα του προφήτου Σαμουήλ, στην Ελισάβετ την μητέρα του Προδρόμου. Όμως διαφέρει κατά πολύ το σημερινό θαύμα. Μπορεί τα τέκνα των παραπάνω μητέρων, των οποίων η μακροχρόνια στειρότητα λύθηκε θαυματουργικά, να ήταν ενάρετα και άγια, αλλά μόνον η Μαρία -το τέκνο της Άννας και του Ιωακείμ είναι η Κεχαριτωμένη» και κατέστη -το ακατάληπτο για τους ανθρώπους και τους αγγέλους- η Μητέρα του Θεού. Η Παναγία μας δεν γεννήθηκε από άσπιλη σύλληψη, όπως λανθασμένα πιστεύουν οι Ρωμαιοκαθολικοί, αλλά μετά από την φυσική συνάφεια του Ιωακείμ και της Άννας. Λύθηκε η φυσική στειρότητα της Άννας χάρη στην άμεση παρέμβαση του Θεού ως απάντηση στις προσευχές των δικαίων Θεοπατόρων. Οι γέροντες Ιωακείμ και Άννα συνήλθαν χωρίς σαρκική έλξη και ηδονή, μόνο από υπακοή στον Θεό. Επισφράγισαν με αυτή την πράξη τους την σωφροσύνη τους και έτσι κατ’ αυτό τον τρόπο η Παρθένος συνελήφθη «σωφρόνως εν τη νηδύι της Άννας εξ Ιωακείμ». Σωφρόνως σημαίνει με τρόπο αγνό. Οι Θεοπάτορες για να αποκτήσουν τέτοιο τέκνο έδειξαν πίστη αδίστακτη, υπομονή αλύγιστη, έτρεφαν την ελπίδα που δεν καταισχύνει, είχαν μεγάλη καρτερία στις προσευχές τους· ότι ο Θεός θα εκπληρώσει το αίτημά τους και υπέμειναν την ατεκνία τους για 50 χρόνια. Αυτή η στάση των Θεοπατόρων πρέπει να παραδειγματίζει όλους μας οι οποίοι δεν πρέπει να χάνουμε την ελπίδα μας στο Θεό για τον Οποίο «τά αδύνατα τοίς ανθρώποις, δυνατά παρά Αυτώ εστιν» (βλ. Λουκ. 18,27) που αγωνιζόμαστε τον «καλόν αγώνα». Πολλές φορές δυσφορούμε στον αγώνα μας και λέμε ότι δεν βρίσκουμε αντίκρυσμα, δεν έχουμε αίσθηση της Χάριτος, αδημονούμε και έτσι λυπημένοι μαραίνεται ο ζήλος μας, χαλαρώνουμε την αγωνιστικότητα, την άσκησή. Όμως δεν πρέπει να κάνουμε έτσι. Μήπως οι Θεοπάτορες επειδή ο Θεός δεν απάντησε αμέσως στις προσευχές τους σταμάτησαν να Τον επικαλούνται, να πιστεύουν ότι θα λάβουν, σταμάτησαν να κρούουν, να ζητούν, να ελπίζουν; Τι αδαμάντινη υπομονή και καρτερία έδειξαν για τόσα χρόνια! Για να βιωθούν τα πνευματικά «χρεία μεγάλης υπομονής». Χρειάζεται υπομονή στις θλίψεις, πίστη στις επαγγελίες του Θεού, τέλεια υπακοή στο θέλημα του Θεού και ελπίδα ώστε να μην «εκκακούμε εν ταίς προσευχαίς» (βλ. Λουκ. 18,1). Ο Θεός γνωρίζει πότε μας συμφέρει να μας δώσει την ανέκφραστη, την ακατάληπτη και ανεκτίμητη θεοποιό δωρεά Του, την Θ. Χάρη ως ενδημούσα κατάσταση. «Τα πνευματικά αφ’ εαυτών έρχονται», τονίζει ο αββάς Ησαίας, δεν τα ρυθμίζομε όπως και όποτε θέλουμε εμείς. Πολλές φορές, πριν ο Θεός μας δώσει κάποια ευλογία μας δοκιμάζει με πειρασμό, του οποίου η έκβαση καθορίζει και το αν αποδειχθούμε άξιοι να δεχθούμε το θείο δώρο. Αυτό ισχύει και στους Θεοπάτορες. Όταν πλησίαζε ο καιρός να τους δώσει ο Θεός τέκνο, παραχώρησε να δοκιμασθούν ακόμη περισσότερο. Ήταν η εορτή της Σκηνοπηγίας και όταν πήγαν στον ναό να προσφέρουν δώρα, ο ιερεύς Ρουβίμ τους ονείδισε λέγοντάς τους, ότι δεν ήταν άξιοι να προσφέρουν δώρα στον Θεό, αφού δεν έκαναν παιδιά για τον Ισραήλ. Οι Θεοπάτορες μετά από αυτό το συμβάν λυπήθηκαν πολύ, αλλά δεν απελπίσθηκαν. Κατέφυγαν σε «εκ βΐαθέων προσευχή» -ο Ιωακείμ στο όρος και η Άννα στον κήπο- η οποία τελικά εισακούστηκε άμεσα, αφού άγγελος Κυρίου πληροφόρησε καθέναν ξεχωριστά ότι θα γίνει η σύλληψη και η γέννηση τέκνου που θα διακηρυχθεί σε όλη την οικουμένη. Έτσι και εμείς Πατέρες και Αδελφοί μου , να επιδεικνύουμε αγόγγυστη υπομονή στις θλίψεις και στους πειρασμούς, που παραχωρεί ο Θεός για την δική μας ωφέλεια και πνευματική προκοπή.
Ευχόμαστε η Κυρία Θεοτόκος και η Θεοπρομήτορα Αννα, που έχουν την ευλογία να θεραπεύουν την φυσική στειρότητα, να θεραπεύσουν τις στείρες καρδιές μας από πνευματικά έργα, ώστε ο Θεός να πέμψει στις ψυχές μας την Θεία και Γλυκυτάτη Χάρη Του, η οποία ομορφαίνει, ανακαινίζει, αθανατίζει, και αφθαρτίζει τον κάθε πισατό άνθρωπο που μετέχει και ενώνεται διά της Θ. Κοινωνίας μαζί Του και μαζί Της.
Πηγή Ενοριακό Φυλλάδιο 8 Σεπ 25