ΑΙΡΕΤΙΚΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟΝ ΜΕΤΑ ΜΙΑΝ ΚΑΙ ΔΕΥΤΕΡΑΝ ΝΟΥΘΕΣΙΑΝ ΠΑΡΑΙΤΟΥ
ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΟ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ Ζ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ
†ΑΡΧΙΜ. ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ ΚΑΤΡΑΜΑΔΟΥ
Κυριακή του Σπορέως σήμερα, ημέρα που συνηθίζεται να σηματοδοτεί την επίσημη έναρξη του κηρυκτικού και ποιμαντικού έργου για το εκκλησιαστικό έτος και που είναι αφιερωμένη στους Αγίους Πατέρες της Ζ Οικουμενικής Συνόδου και είναι αλήθεια ταιριαστή η σημερινή Αποστολική περικοπή που περιλαμβάνει τα θεοφώτιστα λόγια με τα οποία ο Απ Παύλος κλείνει την επιστολή του προς τον μαθητή του Τίτο, στον οποίο είχε αναθέσει τη διαποίμανση της Κρήτης. Με τα λόγια αυτά ο Απόστολος των Εθνών τονίζει πόσο σημαντικό είναι για την Εκκλησία, αφ’ ενός μεν να προσφέρει ανόθευτο τον Ευαγγελικό Λόγο, αφ’ ετέρου δε, να τον μετουσιώνει σε πράξη και ζωή αγάπης και προσφοράς. Γράφει ο Απ. Παύλος στο γνήσιο πνευματικό του τέκνο και εκλεκτό συνεργάτη: «Παιδί μου Τίτε, ότι σου έγραψα για την αναγέννηση των πιστών, τη σωτηρία και την κληρονομία της αιωνίου ζωής, είναι λόγος αξιόπιστος και αληθινός. Θέλω λοιπόν να μιλάς για όλο αυτά με βεβαιότητα, ώστε όσοι έχουν πιστεύσει στον αληθινό Θεό και εγκολπώνονται τις αλήθειες αυτές, να πρωτοστατούν στα καλά και ωφέλιμα έργα. Αντίθετα, φρόντιζε να αποφεύγεις τις ανόητες και φλύαρες συζητήσεις, τις φιλονικίες και διαμάχες για ζητήματα γενεαλογίας η ιουδαϊκών παραδόσεων· «εισί γαρ ανωφελείς και μάταιοι». Όλα αυτά είναι μάταια και ανώφελα.
Πρόσεξε και τους ανθρώπους που δημιουργούν σχίσματα και διαιρέσεις μέσα στην Εκκλησία. «Αιρετικόν άνθρωπον μετά μίαν και δευτέραν νουθεσίαν παραιτού»· και μία και δύο φορές οφείλεις να επισημάνεις στον αιρετικό τη ζημιά που προκαλεί· αν όμως εμμένει στην πλάνη του, παράτησέ τον. Να ξέρεις ότι ο άνθρωπος αυτός έχει πλέον διαστραφεί και είναι υπεύθυνος για την καταδίκη που επισύρει στον εαυτό του». Βλέπουμε ότι με συναίσθηση ευθύνης ο Απόστολος επισημαίνει διάφορες παρεκκλίσεις και νοσηρές καταστάσεις που επηρεάζουν ακόμη και τους πιστούς και θέτουν σε κίνδυνο το Εκκλησιαστικό Σώμα. Εκείνο που θα τονίσουμε ιδιαίτερα εδώ είναι η αποστροφή του Αγίου Απ. Παύλου προς αυτούς που συνήθιζαν να συζητούν για ανούσιες ιουδαϊκές παραδόσεις η να υποστηρίζουν διάφορες φιλοσοφικές η θεολογικές θεωρίες περιφρονώντας τον λόγο του Ευαγγελίου. Δυστυχώς, τέτοια νοσηρά φαινόμενα δεν λείπουν ακόμη και σήμερα.
Υπάρχουν χριστιανοί που δείχνουν απρόθυμοι να μελετήσουν το Ευαγγέλιο ή κάποιο πνευματικό βιβλίο, είναι όμως πρώτοι στο να μαθαίνουν και να διαδίδουν θεωρίες περίεργες, «προφητείες» και οράματα αμφιβόλου προελεύσεως να κρίνουν και να κατακρίνουν και να ιεροκατηγορούν.. Βέβαια οι συζητήσεις για όλα αυτά ελκύουν την προσοχή και κεντρίζουν την περιέργεια. Στην πραγματικότητα όμως «εισίν ανωφελείς και μάταιοι». Ας μην εξαντλούμαστε, λοιπόν, σε τέτοια ζητήματα που δεν ωφελούν. Εκείνο που έχουμε ανάγκη είναι ο Λόγος του Θεού, το Ευαγγέλιο, όπως το διδάσκει ανόθευτο η Εκκλησία μας και το οποίο κρύβει δύναμη αναγεννητική που συγκλονίζει την ψυχή, παρακινεί σε μετάνοια και φωτίζει τον άνθρωπο, για να βαδίζει στην οδό της σωτηρίας. Και φυσικά, ο γνήσιος Ευαγγελικός Λόγος δεν μπορεί παρά να συνδυάζεται και με έργα ανάλογα. Αυτό ακριβώς δείχνουν και οι επανειλημμένες προτροπές του Αγίου Αποστόλου στο μαθητή του Τίτο για ποικίλες εκδηλώσεις αγάπης. Του γράφει: «Όταν σου στείλω τον Αρτεμά η τον Τυχικό, φρόντισε γρήγορα να έλθεις στη Νικόπολη, διότι εκεί αποφάσισα να περάσω τον χειμώνα. Να κατευοδώσεις με αγάπη τον Ζηνά, το νομοδιδάσκαλο, και τον Απολλώ, αφού πρώτα φροντίσεις καλά για να μην τους λείπει τίποτε στο ταξίδι τους»Με τον τρόπο αυτό ας παίρνουν μάθημα και όλοι οι δικοί μας οι Χριστιανοί, «καλών έργων προΐστασθαι εις τας αναγκαίας χρείας, ίνα μη ώσιν άκαρποι». Να πρωτοστατούμε στα καλά έργα και να συντρέχουμε όπως και τη προηγούμενη Κυριακή τονίσαμε τους αδελφούς στις απαραίτητες υλικές τους ανάγκες, για να μη στερούνται από πνευματικούς καρπούς.
Σε χαιρετούν εγκάρδια όλοι όσοι είναι μαζί μου. Χαιρέτησε όσους μας αγαπούν, επειδή έχουν κοινή πίστη με μας. Σας εύχομαι η χάρις του Θεού να είναι με όλους σας. Αμήν». Στο σημείο αυτό τελειώνει η Επιστολή του Απ. Παύλου προς τον Τίτο και όπως βλέπουμε, το επιστέγασμα της επιστολής είναι ένα ξεχείλισμα αγάπης του Αποστόλου, ο οποίος δείχνει ιδιαίτερη φροντίδα και ενδιαφέρον για κάθε συνεργάτη του προσωπικά αλλά και για την πορεία κάθε Εκκλησιαστικής Κοινότητας, γενικότερα. Αξίζει να υπογραμμίσουμε επιπλέον ότι ο Απ. Παύλος δεν συνιστά στο μαθητή του κάποιες τυπικές φιλοφρονήσεις αλλά εκδηλώσεις ειλικρινούς αγάπης, ως απόδειξη ότι η πνευματική του ζωή δεν μένει άκαρπη. Ας μάθουμε, λοιπόν, κι εμείς να είμαστε πρόθυμοι στα έργα διακονίας και εθελοντικής προσφοράς που αναπτύσσονται μέσα στους κόλπους της Ενορίας κυττάρου της καθολικής μας Εκκλησίας, ώστε η πνευματική μας ζωή να μη μένει άκαρπη θεωρία, αλλά πράξη και βίωμα αγάπης, που συγκινεί, διδάσκει και οικοδομεί τις ψυχές των Χριστιανών. Αμήν