ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΕΠΕΤΕΙΟ ΤΗΣ 28ΗΣ ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2025
ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΕΠΕΤΕΙΟ ΤΗΣ 28ΗΣ ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2025
† ΠΡΩΤ. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΣΠΑΝΟΥ
κ. Δήμαρχε, Πατέρες και Αδελφοί μου,
Έχει ειπωθεί ότι ένας λαός που ξεχνά την ιστορία του, είναι καταδικασμένος να πεθάνει. Οδεύει σ’ έναν θάνατο πνευματικό, πολιτισμικό. Γι’ αυτό, με τη χάρη του Θεού, είμαστε σήμερα συνηγμένοι στην Θεία Ευχαριστία της Εκκλησίας, με τα παιδιά μας να έχουν στα χέρια τους τα ιερά σύμβολα του σταυρού και της σημαίας για ν’ ανοίξουμε και πάλι μαζί το βιβλίο της ένδοξης ιστορίας μας. Και είναι γεγονός ότι η ιστορία της Ελλάδας μας δεν είναι γραμμένη με μελάνι, αλλά με αίμα. Με το αίμα των παιδιών της, που χύθηκε ανά τους αιώνες για ν ’ ανθίσει και πάλι το δένδρο της λευτεριάς. Ήδη από τα αρχαία χρόνια πολλές φορές πολυάριθμοι βάρβαροι θέλησαν να κατακτήσουν αυτόν τον ευλογημένο τόπο, αλλά δεν τα κατάφεραν. Κι αν κάποτε βρεθήκαμε σκλαβωμένοι, με αγώνες και θυσίες βρήκαμε και πάλι τον δρόμο για την ελευθερία.
Τον Οκτώβρη του 1940, η ιστορία επαναλαμβάνεται. Το τέρας του φασισμού έχει είδη απλωθεί στην Ευρώπη και πλησιάζει απειλητικά και την Πατρίδα μας. Την 15η Αυγούστου 1940 οι Ιταλοί Φασίστες ύπουλα και απρόκλητα χτυπούν και βυθίζουν το ελληνικό καταδρομικό πλοίο «ΕΛΛΗ» στο νησί της Τήνου, το οποίο συμμετείχε τους εορτασμούς της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, χωρίς ίχνος σεβασμού στην ιερότητα της ημέρας. Ουσιαστικά το γεγονός αυτό αποτέλεσε τον προάγγελο της Ιταλικής επίθεσης δύο μήνες αργότερα. Και ήταν τόση η αλαζονεία του Φασισμού, που δεν μπορούσαν να διανοηθούν τις συνέπειες αυτής της επιθετικής ενέργειας. Οι εχθροί απέναντί τους δεν βρήκαν πολυάριθμο στρατό, ούτε υπερόπλα. Βρήκαν τους γνήσιους απογόνους του Λεωνίδα, του Θεμιστοκλή, του Κολοκοτρώνη, του Καραϊσκάκη, του Παπαφλέσσα. Βρήκαν τις αθάνατες ελληνικές ψυχές όπου στα στήθη τους και στην καρδιά τους έκαιγε σαν ηφαίστειο το «η ταν ή επί τας» των Σπαρτιατών, το «ίτε παίδες Ελλήνων» των Σαλαμινομάχων, και το «Το δε την πόλιν σοι δούναι, ουτ’ εμόν εστί, ουτ’ άλλου των κατοικούντων εν ταύτη· … πάντες αυτοπροαιρέτως αποθανούμεν και ου φεισόμεθα της ζωής ημών» του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου. Μια ακόμα εποποιΐα γράφεται στην ένδοξη ελληνική ιστορία. Εξάλλου, ποιος θα μπορούσε να λησμονήσει τις γυναίκες της Πίνδου, ίδιες Σουλιώτισσες, οι οποίες, οι οποίες παρόλο που δεν πολεμούσαν με όπλα στο μέτωπο, πρόσφεραν ανεκτίμητη βοήθεια στους στρατιώτες καθώς μετέφεραν πολεμοφόδια, τρόφιμα και ιατρικό υλικό στην πρώτη γραμμή, βαδίζοντας για ώρες μέσα σε χιόνι, λάσπη και παγωνιά, ενισχύοντας με κάθε τρόπο τον αγώνα για την πατρίδα.
Κι όταν πλέον η Πατρίδα μας βυθίστηκε στο σκοτάδι της κατοχής, αυτή η φλόγα της ελληνικής ψυχής, όχι μόνο δεν έσβησε, αλλά συνέχισε να λάμπει και να διατηρεί άσβεστο το φως της ελπίδας για την ελευθερία. Μετά το έπος της Πίνδου και της Βορείου Ηπείρου, άλλο ένα έπος γράφεται: Η Εθνική Αντίσταση! Νέοι αγώνες, νέες θυσίες, νέα μαρτύρια ακολούθησαν, μέχρι να έρθει η πολυπόθητη ελευθερία! Και η ελευθερία ήρθε. Και ο λαός πού τη απέδωσε; Μα φυσικά στην Μητέρα του Θεού μας, αλλά και δική μας μητέρα. Στην Υπέρμαχο Στρατηγό του Έθνους μας! Στην Κυρία Θεοτόκο! Πολλές είναι οι μαρτυρίες στρατιωτών που την έβλεπαν ιδίοις όμμασι να τους προστατεύει και να τους ενισχύει. Γι’ αυτό σήμερα είμαστε όλοι μαζί εδώ, στη Θεία Λειτουργία για να της πούμε « Παναγιά μας σ’ ευχαριστούμε που μας χάρισες την ελευθερίας μας! Παναγιά μας, σκέπαζέ μας κάθε στιγμή με την χάρη σου και μη μας εγκαταλείπεις ποτέ»!
Η σημερινή μεγάλη ημέρα για την Εκκλησία και την πατρίδα μας όμως, αποτελεί μια ευκαιρία να λάβουμε στα σοβαρά υπόψη μας και τον πόλεμο που λαμβάνει χώρα στην ζωή μας και στην κοινωνία μας. Και αναφερόμαστε στα φλέγοντα ζητήματα της βίας μέσα στην οικογένεια, η οποία πολλές φορές φτάνει μέχρι το έγκλημα, αλλά και της βίας μεταξύ των ανηλίκων. Σήμερα δυστυχώς βιώνουμε μία άλλου είδους κατοχή. Τότε το 1940 είχαμε τους Γερμανούς κατακτητές. Σήμερα έχουμε την κατοχή των παθών μας, ειδικότερα του εγωισμού και της φιλαυτίας μας. Ενός εγωισμού που δεν μας επιτρέπει να δούμε την αλήθεια κατάματα. Ποια αλήθεια; Ότι δεν είναι δυνατόν για ότι κακό συμβαίνει, πάντα να φταίει ο άλλος. Λένε «φταίει η κοινωνία».
Μας εμείς είμαστε η κοινωνία! Μας τυφλώνουν τα πάθη μας, με αποτέλεσμα να μην θέλουμε να κατανοήσουμε τη δική μας ευθύνη, σε αυτήν την ηθική και πνευματική κατρακύλα που έχουμε πάρει. Κι εδώ είναι το παράλογο και θλιβερό: Ενώ οι ήρωες πρόγονοί μας του 1940 έκαναν τιτάνιο αγώνα για ν’ αποτινάξουν τον βάρβαρο ζυγό, αντιστάθηκαν, θυσίασαν τη ζωή τους, βίωσαν ανήκουστα μαρτύρια, εμείς σήμερα δεν θέλουμε ν’ απαλλαγούμε από τα πάθη μας. Δεν θέλουμε να παραδεχθούμε ότι κάναμε πολλά λάθη ως σύζυγοι, ως γονείς, ως μέλη αυτής της κοινωνίας. Γιατί; Διότι κάτι τέτοιο συνεπάγεται αγώνες και θυσίες. Το 1940 έπρεπε να δώσουμε το αίμα μας, το αίμα του σώματός μας για να ζήσουμε ελεύθεροι από κατακτητές. Σήμερα καλούμαστε να δώσουμε το αίμα της καρδιάς μας για να ελευθερωθούμε από τα πάθη μας. Οι Άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας διδάσκουν «Δώσε αίμα ίνα λάβεις Πνεύμα», δηλαδή αγωνίσου εναντίον του κακού εαυτού σου, δώσε τα αίμα της καρδιάς σου, για να λάβεις το Άγιο Πνεύμα. Γιατί ο βασικός σκοπός της ζωής μας είναι αυτός: Η απόκτηση του Αγίου Πνεύματος. Εμείς όμως λησμονήσαμε αυτόν τον σκοπό. Η ραγδαία ανάπτυξη της τεχνολογίας και των επιστημών, μας έκανε να πιστέψουμε ότι ο άνθρωπος είναι κάτι πολύ σπουδαίο και ότι δεν έχει πλέον ανάγκη την παρουσία του Θεού στη ζωή του. Κι έρχονται καθημερινά γεγονότα τα οποία μας προσγειώνουν ανώμαλα στην πραγματικότητα. Ότι ο άνθρωπος, χωρίς την παρουσία του Θεού στη ζωή του είναι πνευματικά νεκρός. Κι εδώ θα πρέπει να θυμηθούμε το εξής: Όταν ο Κύριος βρέθηκε στην έρημο για 40 ημέρες, για να προετοιμαστεί για τη δημόσια δράση Του, κάποια στιγμή πείνασε και ο διάβολος για να Τον πειράξει του είπε: «Αφού είσαι Θεός, πες στην πέτρα να γίνει ψωμί για να φας», για να λάβει την αποστομωτική απάντηση του Χριστού: «Ουκ επ’ άρτω μόνο ζήσεται άνθρωπος», αλλ’ επί παντί ρήματι εκπορευομένω διά στόματος Θεού». Ο άνθρωπος δεν μπορεί να ζήσει μόνο με υλική τροφή, αλλά θα πρέπει να τρέφεται κυρίως με τον λόγο και την Χάρη του Θεού. Δεν αρκούν οι υπολογιστές και η Τεχνητή Νοημοσύνη, για να γίνει καλύτερη η ζωή μας και να είμαστε ευτυχισμένοι. Δεν αρκούν αυτά για να σωθεί ο ιερός θεσμός της οικογένειας. Το αντίθετο μάλιστα. Μια αδιάκριτη και αλόγιστη χρήση της τεχνολογίας έχει ολέθριες συνέπειες για την υγεία και τη ζωή μας.
Επίσης κάνουμε αγώνα να δώσουμε στα παιδιά μας βασικά εφόδια για τη ζωή τους, Σπουδές, πτυχία, ξένες γλώσσες, μουσική, αθλητισμός. Και πολύ καλώς κάνουμε! Οπωσδήποτε όλα αυτά είναι απαραίτητα. Όμως δεν αρκούν! Λησμονούμε ότι τα παιδιά μας, όπως άλλωστε και κάθε άνθρωπος δεν έχουν μόνο σώμα και μυαλό, αλλά έχουν και ψυχή! Το ερώτημα είναι: Πώς τρέφουμε πνευματικά τα παιδιά μας; Τι δίνουμε ως εφόδιο στην ψυχή τους; Η αλήθεια είναι ότι τους στερούμε από το πιο σπουδαίο, που είναι ο Χριστός. Και μετά ακούμε τραγικά γεγονότα και αναρωτιόμαστε, «μα γιατί συμβαίνει αυτό;», «γιατί τόση βία στην οικογένεια, στα σχολεία, στους νέους». Μα φυσικά, γιατί πετάξαμε κυριολεκτικά τον Χριστό έξω από τη ζωή μας. Δεν λειτουργούμαστε, δεν κοινωνάμε το Σώμα και το Αίμα του Χριστού και το χειρότερο, στερούμε τη Θεία Κοινωνία και από τα παιδιά μας! Πώς λοιπόν να δούμε φως στην κοινωνία και στη ζωή μας, όταν έχουμε σβήσει από την καρδιά μας το Φως το αληθινόν, τον Κύριο Ιησού Χριστό;
κ. Δήμαρχε, Πατέρες και αδελφοί
Λένε πολλοί ότι στην εποχή μας δεν υπάρχουν πρότυπα. Κι όμως έρχεται η σημερινή διπλή εορτή να μας θυμίσει ότι έχουμε άπειρα πρότυπα, διαχρονικά. Είναι οι Άγιοι της Εκκλησίας μας, καθώς και οι ήρωες του έθνους μας.
Όπως οι πρόγονοί μας το 1940 είχαν οδηγό τους την Παναγία, έτσι κι εμείς να την έχουμε πρότυπο και οδηγό μας. Κι όπως εκείνοι, φώναξαν ΟΧΙ στον εχθρό, έτσι κι εμείς σήμερα, ας φωνάξουμε ΟΧΙ στον κακό εαυτό μας! ΟΧΙ στη σκλαβιά του εγωισμού μας! ΟΧΙ σε ενέργειες και συμπεριφορές που προκαλούν τη διχόνοια και τη σύγχυση. Να εμπιστευθούμε τη ζωή μας στα χέρια Του Θεού. Κι αυτό δε σημαίνει μια παθητική στάση στα θέματα του βίου μας. Αλλά αξιοποιώντας με πίστη και συνείδηση τον μεγάλο θησαυρό που μας προσφέρει συνεχώς η Εκκλησία, την Θεία Λειτουργία και όλα τα Ιερά της Μυστήρια, να αγωνιζόμαστε να γίνουμε ο καθένας από εμάς μια λαμπάδα φωτεινή, η οποία θα δώσει επιτέλους σ’ έναν κόσμο συγχυσμένο, το Φως του Χριστού!