ΠΕΝΤΕ ΠΑΡΑΓΓΕΛΜΑΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΣΤΗΝ ΝΕΑ ΧΡΟΝΙΑ

†ΑΡΧΙΜ· ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ ΚΑΤΡΑΜΑΔΟΥ

Η καινούργια χρονιά ήλθε στη ζωή μας και αρχίσαμε πλέον να κινούμαστε στο ρυθμό της. Όσοι θέλουμε να κατεργαζόμαστε τη σωτηρία μας, μέσα σ’ όλες τις αγωνίες που μας γεννά το άγνωστο ζούμε έντονα και τούτη· μη χάσουμε το στόχο μας, μη ξεκλίνουμε από την πορεία και πλανηθούμε στα δελεαστικά και επικίνδυνα μονοπάτια του κόσμου. Γι ’ αυτό και στρεφόμαστε σε Αυτόν στον οποίο έχουμε εμπιστοσύνη, τον Κύριο της ζωής και του χρόνου και Του ζητούμε την αγαθή Του καθοδήγηση. Ανοίγουμε τα αυτιά μας στο λόγο Του, αφήνουμε τον εαυτό μας στα χέρια Του και περιμένουμε να μας λαλήσει. Μέσα από τον πλούτο των συμβουλών Του ξεχωρίζουμε για τον αγώνα της νέας χρονιάς 5 παραγγέλματα, που υπενθυμίζουν ότι η ζωή μας είναι ένας πόλεμος, η Εκκλησία μας στρατευομένη και εμείς στρατιώτες του Πνεύματος. Πέντε παραγγέλματα που απευθύνει ο Απ. Παύλος στους πιστούς της εποχής του, αλλά είναι διαχρονικά και ηχούν ζωηρά και παρηγορητικά μέσα στις καρδιές μας και μας βοηθούν να αντιπαλέψουμε τους σύγχρονους πειρασμούς μας· «Γρηγορείτε, στήκετε εν τη πίστει, ανδρίζεσθε, κραταιούσθε, πάντα υμών εν αγάπη γινέσθω!» (Α ’ Κορ. 16,13-14).

1. «Να είστε άγρυπνοι!». Όπως ο φύλακας και ο στρατιώτης στη σκοπιά του, όπως ο καραβοκύρης στο τιμόνι, έτσι κι ο χριστιανός πρέπει να μένει άγρυπνος, ξύπνιος και έτοιμος. Ο εχθρός πονηρός, ύπουλος, δεν κάνει ποτέ ανακωχή. Το «γρηγορείτε!» ακούγεται συχνά στην Αγ. Γραφή και δίνει το ρυθμό στον αγώνα. Το παρήγγειλε ο Κύριος στους μαθητές μέσα στον κήπο της Γεθσημανή λίγο πριν από την προδοσία (Μτθ. 26,38-41), το άφησε παράγγελμα σε όλους μας μέχρι τη συντέλεια· «Α δε υμίν λέγω, πάσι λέγω· γρηγορείτε!» (Μρκ. 13,37). Ο κόσμος θέλει να μας κοιμίσει· μας αποχαυνώνει με τα θεάματα, με φιλοσοφίες και μας ναρκώνει με υποκατάστατα πολιτισμού. Η πρώτη επιτυχία και νίκη του διαβόλου είναι να μας πείσει ότι δεν διατρέχουμε κανένα κίνδυνο, δεν υπάρχει πόλεμος, δεν υπάρχει ούτε ο ίδιος, κι έτσι μπορούμε να κοιμόμαστε ήσυχοι. Αλίμονο αν πιστέψουμε στην ψεύτικη ειρήνη του. Κινδυνεύουμε να μας πιάσει στον ύπνο και να μας νικήσει χωρίς να το καταλάβουμε και πριν δώσουμε καν τη μάχη. Κύριε, μέσα στη νύχτα της αμαρτίας, φώτιζε τα μάτια μας και κράτα ανοιχτά, «μήποτε υπνώσω εις θάνατον, μήποτε είπη ο εχθρός μου, ίσχυσα προς αυτόν!», να μείνουμε σταθεροί στην πίστη, γνήσια και τίμα μέλη της Εκκλησίας και πιστοί στον Χριστό.

2          Παράγγελμα «Μείνετε σταθεροί στην πίστη!». Είναι πολλοί εκείνοι που ζητούν να νοθεύσουν το δόγμα, να διαφθείρουν το ήθος, να διδάξουν άλλο Ευαγγέλιο, που ικανοποιεί κοσμικές συνήθειες και επιθυμίες αλλά δεν είναι η αλήθεια του Χριστού όπως ανόθευτη την διασώζει 2026 χρόνια η Εκκλησία. Στους πρώτους χριστιανούς ήταν οι ψευδάδελφοι, που δημιουργούσαν αιρέσεις και σχίσματα. Στους καιρούς μας τα πρόσωπα και τα εξωτερικά σχήματα αλλάζουν. Υπάρχει η ίδια αγωνία κι απαιτείται ο ίδιος αγώνας να μην αφήσουμε τη νοοτροπία του κόσμου, ούτε τη σοφία του, ούτε την ευδαιμονία του να επηρεάσει στο ελάχιστο την πίστη, να μας σαλέψει και να αλλοιώσει την πίστη της Εκκλησίας μας. Ακλόνητοι και αμετακίνητοι στην Εκκλησία, το Σώμα του Χριστού το Οποίο κατευθύνει ο Παράκλητος. Μέσα στην Εκκλησία έχουμε πνευματική ασφάλεια, προστασία, βεβαιότητα σωτηρίας. Παράδειγμα μας η Παναγία, οι Άγιοι Απόστολοι και οι συνεχιστές Αυτών, οι Άγιοι Πατέρες και στη συνέχεια όλοι οι άγιοι Της, που έμειναν εδραίοι στην «άπαξ παραδοθείσαν πίστιν» (Ιδ 3) και δεν κάμφθηκαν ούτε από διωγμούς, ούτε από τα δελεάσματα του κόσμου. Αυτοί νίκησαν, αυτοί δοξάστηκαν. Όπως το σπίτι που ξεθεμελιώνεται πέφτει κι όπως το δέντρο που ξεριζώνεται ξεραίνεται, έτσι και ο επιφανειακός και επιπόλαιος χριστιανός χωρίς πίστη και συνειδητή ζωή στη ζωή της Εκκλησίας ούτε μπορεί να αυξάνει και ούτε να καρποφορεί. Η σταθερότητά μας στο βηματισμό των Αγίων είναι η εγγύηση και της δόξας αλλά και της σωτηρίας μας .

3. Παράγγελμα «Ανδρίζεσθε, κραταιούσθε!». «Πολεμήστε, δώστε στον αγώνα όλη τη δύναμή σας!». Όταν ο εχθρός επιτίθεται, φαίνεται δυνατός, αλλά αυτό δεν μας φοβίζει. Και ο φλογερότερος πειρασμός σβήνει μέσα στη δροσιά της Χάριτος του Θεού, φτάνει εμείς να μη δειλιάσουμε και παραδοθούμε. Ο Κύριος θέλει φρόνημα ηρωικό, που θα αντιστέκεται στις επιθέσεις του πονηρού με ανδρεία και θα κάνει και αντεπίθεση. Ολοένα να εξασθενεί πάνω μας η κυριαρχία του κακού, να μειώνεται μέσα η έλξη του κόσμου, να ανδρώνεται η πίστη, να δυναμώνει η ελπίδα, να νικά ο Χριστός. Ας θυμηθούμε την ανδρεία και κραταιά αντίσταση απέναντι στην αμαρτία του Ιωσήφ, των τριών παίδων, του Δανιήλ, των μαρτύρων και ομολογητών της πίστεως, των ασκητών και όλων των αγωνιστών του Θεού. Ο Απ. Παύλος θα μας τονίζει, «ενεδυναμώθησαν από ασθενείας, εγενήθησαν ισχυροί εν πολέμω» (Εβρ 11,34), δεν δείλιασαν ούτε οπισθοχώρησαν μπροστά στον «λέοντα τον ωρυόμενον» (Α’ Πε 5,8), αλλά γενναίοι υπάκουσαν στο θεόπνευστο παράγγελμα του Αγ. Ιακώβου και το πραγμάτωσαν στη ζωή τους· «Αντίστητε τω διαβόλω, και φεύξεται αφ’ υμών» (Ιακ. 4,7).
4. Παράγγελμα. Εκτός από ακεραιότητα της πίστεως, χρειάζεται και ενότητα. Ένα από τα βασικότερα θέματα της Εκκλησίας είναι η ενότητα, η ενότητα μεταξύ Χριστιανών και Κληρικών, και αυτό έχει σχέση με το πολίτευμα της Εκκλησίας που δεν είναι απλώς δημοκρατικό, ούτε θεοκρατικό, αλλά συνοδικό και ιεραρχικό. Πολλοί σήμερα κάνουν λόγο για ενότητα που πρέπει να επικρατεί μεταξύ Χριστιανών, μοναχών και Κληρικών, μεταξύ Κληρικών και Ιεραρχών. Η Εκκλησία όμως δεν είναι ανθρωποκεντρικός οργανισμός, αλλά Θεανθρώπινος Οργανισμός, είναι Σώμα Χριστού και ο Χριστός είναι η κεφαλή Της και όπως στο σώμα του ανθρώπου υπάρχει ενότητα και ιεράρχηση μεταξύ των μελών, έτσι γίνεται και στην Εκκλησία. Εδώ υπάρχει συνοδικότητα και ιεραρχικότητα σε όλα τα επίπεδα της εκκλησιαστικής ζωής. Ούτε εν ονόματι της συνοδικότητας πρέπει να καταργήται η ιεράρχηση, ούτε εν ονόματι της ιεραρχήσεως πρέπει να καταργήται η συνοδικότητα. Η Εκκλησία τονίσαμε είναι Σώμα του Χριστού και μέλη της Εκκλησίας όλοι μας που βαπτισθήκαμε και μπολιαστήκαμε στο δέντρο της Εκκλησίας. Όπως σε ένα σώμα όλα τα μέλη, παρά την ποικιλία των λειτουργιών τους, έχουν ενότητα με τα άλλα μέλη και ισχύει η ποικιλία εν τη ενότητι και ενότητα εν τη ποικιλία, το ίδιο ισχύει και με την Εκκλησία. Πολλά τα μέλη, μία η κεφαλή ο Χριστός, τα οποία μέλη ζούν σε ενότητα μεταξύ τους, γι’ αυτό και το όνομα της Εκκλησίας είναι «σύστημα» και «σύνοδος». Δεν είναι τυχαίο ότι η Θ. Λειτουργία, κατά τον ιερό Χρυσόστομο, είναι «σύνοδος ουρανού και γης», αφού όλοι συνερχόμαστε σε μια ενότητα μεταξύ μας για να συμμετάσχουμε σε αυτήν, κληρικοί, μοναχοί, ιεροψάλτες, αναγνώστες επίτροποι, νεωκόροι, ιερόπαιδες, λαός. Αυτός ο τρόπος λειτουργίας της Εκκλησίας συγκροτεί την ενότητά της, η οποία είναι και εξωτερική και συγκροτείται από την χαρισματική εσωτερική ενότητα, δηλαδή την ενότητα στην πίστη και την μυστηριακή ζωή.
5. Τελευταίο παράγγελμα· «Όλα σας να γίνονται με αγάπη!». Η αγάπη είναι το γνώρισμα που ο Κύριος έδωσε στους μαθητές Του για διακριτικό ανάμεσα στον κόσμο. «Εν τούτω γνώσονται πάντες ότι εμοί μαθηταί εστε», είπε, «εάν αγάπην έχητε εν αλλήλοις» (Ιω 13,35). Όλη η διδαχή του Ευαγγελίου γύρω από δύο πόλους στρέφεται: πίστη και αγάπη. Για την πίστη, εκείνο που την εξασφαλίζει είναι η αλήθεια για το πρόσωπο του Κυρίου και για την αγάπη, εκείνο που την εξασφαλίζει είναι η ενότητα των πιστών και η παρουσία του Κυρίου μέσα στις καρδιές μας και αυτό επιτυγχάνεται μόνο μέσω της Θ. Κοινωνίας. Γι’ αυτό, το τελευταίο παράγγελμα για αγάπη μεταξύ μας είναι και προτροπή για ειλικρινή αγάπη προς τον Κύριο. Όποιος δεν αγαπά τον Χριστό και δεν Τον αγαπά πάνω από κάθε τι άλλο, δεν μπορεί να ανήκει στην Εκκλησία. Δεν είναι νεκροταφείο η Εκκλησία, για να έχει μέσα πτώματα, ανθρώπους που δεν χτυπά η καρδιά τους για τον Χριστό. Ούτε μουσείο που συντηρεί απολιθώματα, χριστιανούς που ήταν κάποτε καλοί. Η Εκκλησία είναι ζωντανό Σώμα Χριστού και θέλει ζωντανά να είναι όλα τα μέλη Της και να το παραδεχθούμε σήμερα που είναι η πρώτη ημέρα του χρόνου: δεν αγαπά τον Χριστό κάποιος, αν δεν αγαπά το Νόμο Του και τις Εντολές Του και όποιος ελκύεται περισσότερο από την αμαρτία και ενδίδει στις απαιτήσεις της. Δεν αγαπά τον Χριστό όποιος δεν πιστεύει ότι ο Ιησούς είναι Κύριος, είναι ο ενσαρκωθείς Υιός και Λόγος του Θεού που σήμερα καταδέχθηκε και την ανθρώπινη περιτομή και που Πρώτος Αυτός μας αγάπησε και ταπεινώθηκε και θυσιάστηκε για μας. Έχει κάθε δικαίωμα να διεκδικεί την αγάπη μας πάνω απ’ όλα, έχει απαίτηση, όπως η νύμφη στολίζεται και περιμένει το νυμφίο της, έτσι κι εμείς να προσμένουμε. «Μαράν αθά!», έλα Κύριε! Στην είσοδό μας στη νέα χρονιά μαζί με τις ευχές μας για χρόνια πολλά, ευλογημένα και καρποφόρα πνευματικά, ας ευχηθούμε αυτός να είναι και ο χτύπος της καρδιάς μας, που θα ρυθμίζει τη σκέψη μας, την πράξη μας, τη ζωή μας.

Πηγή Ενοριακό Φυλλάδιο 1 και 4 Ιαν 26